Briefings

Vaak is er geen nieuws, en als er wel nieuws is belooft het weinig goeds, dus proberen ze het te omzwachtelen: de Amerikanen in Bagdad....

Jan Blokker

Toch kijk ik nog elke middag naar hun briefing, op CNN. Oude gewoonte waarschijnlijk, omdat ik nog altijd generaal Schwarzkopf in m'n hoofd heb, en in heimwee terugdenk aan de manier waarop diens aanwijsstok op het videoscherm de gevolgen aantikte van een smartbom. Op een WC-raampje gemikt, en wham weer een paleis van Saddam weg.

Hij keek er natuurlijk ernstig bij, maar zijn oogopslag verried olijkheid.

Daar is dertien jaar later niks meer van over. Van Schwarzkopf niet, van z'n olijkheid nog minder.

De blik van de generaal die de pers het vaakst te woord mag staan (maar wiens naam nu al door de vergetelheid wordt achtervolgd) is de fase van grimmige vastberadenheid voorbij. Hij kijkt leeg naar het zaaltje dat voor een deel is gevuld door Arabische journalisten. Als die een vraag stellen doet hij de koptelefoon op, en luistert naar het smartelijke Engels van de tolken.

Ik bewonder de manier waarop hij de plaatsnamen blijkt te kennen, en te kunnen uitspreken.Amerikanen zijn zoals we weten altijd slecht geweest in aardrijkskunde, hebben geen idee waar Nederland ligt, en herinneren zich Brussel alleen omdat het toen dinsdag was. Maar deze hoge militair uit Utah of Texas heeft alle relevante stafkaarten uit z'n hoofd geleerd, en betoont zich even vertrouwd met Kirkuk als met Karbala, en in de straten van Fallujah lijkt hij net zo thuis als in die van Najaf.

Hoe evenwel moeten zijn 'jongens en meisjes'

(om met de Nederlandse minister Kamp te spreken) het ooit winnen van de gejurkte fanatiekelingen die hun kalasjnikov in de lucht steken alsof het pijl en boog was, en intussen trouw zweren aan een struikrover die al-Sadr heet?

Die blijkt een legertje te hebben dat 'de mahdimilitie' heet. Paul Bremer, de brave sukkel die zijn diplomatieke carri nog in Den Haag is begonnen en geef toe dat je dan niet echt gelanceerd bent heeft ze naar ik las een ultimatum gesteld waarover hij zich volgens mij geen enkele illusie mag maken.

Zou de naam van deze nieuwe Assassijnen hem iets zeggen?

Dat is het nadeel van de Amerikaanse geschiedenis: dat ze zich nooit aan kolonialisme hebben bezondigd.

De Engelsen weten het precies: die hebben als overheersers van ongeveer de hele moslimwereld op Indonesia, met alle denkbare bijltjes gehakt. Anno 1880 hebben ze de handen nog vol gehad aan de herovering van Khartoem op bevlogen Soedanezen. En van Kitchener via Kipling tot aan de korporaal uit de komische televisieserie Dad's Army hebben ze dus in Engeland onthouden wat een mahdi is.

Je hoort ook zelden over rebelse Irakezen in de Britse zone. De soldaten van Blair hadden de wijze waarop je die dingen moet aanpakken nog altijd in hun genen. Vandaar ook dat onze regering, heel boerenslim, voor ons contingent de hoede van het Engelse commando heeft gezocht.

De Amerikanen moeten zich doodvechten, onze jongens maken soms een schietincident mee. En als dat is gedaan onderzoekt de marechaussee op bevel van de voorzitter van het college van procureurs-generaal de preciese toedracht, en maakt proces-verbaal op. Oorlog = politionele actie.

Ik denk aan Bush, en kan een gevoel van leedvermaak niet onderdrukken. Het barst in Amerika van aardige, intelligente, betrouwbare en integere Amerikanen en uitgerekend dit moest ineens president worden.

Ik kijk naar generaal Mark Kimmit wiens mariniers aan hun verwondingen bezweken, nadat ze vanaf een hoog gebouw (te weten een minaret) waren beschoten, en die tijdens de briefing toch volhield dat Amerikanen geen bedehuis aanvallen. Hij moet op Westpoint van een glorieuzere oorlog hebben gedroomd.

Heb erbarmen.

Meer over