Brandsen terug op het nest

Op het podium van het Amsterdamse Muziektheater doet de meester het nog even voor. Choreograaf Ted Brandsen gooit zijn bovenlijf met gestrekte armen naar voren en haalt het slepend weer terug....

Pablo Cabenda

Brandsen: 'That's it, that's it'.

De choreograaf geeft het sein, het toneellicht verschiet naar paars, de muziek van minimal composer Johh Adams, Common Tones in Simple Time, klinkt en vierentwintig dansers rennen het podium op.

'Het leek me weer eens leuk om met veel mensen te werken', verklaart Brandsen. 'En het is natuurlijk een goede manier om weer met iedereen kennis te maken.'

Ted Brandsen is teruggekeerd op het oude nest. Tot 1991 maakte de choreograaf deel uit van Het Nationale Ballet, waarna hij naar Perth vertrok om daar leiding te geven aan het West Australian Ballet. Begin dit jaar werd hij gevraagd als adjunct-directeur en huischoreograaf van HNB.

Hij beschouwt Light Journey als belangrijke schakel in zijn werk. 'Ik merk dat ik veel meer vanuit mijn intuïtie durf te werken. Ik laat creatieve impulsen spontaan in me opkomen zonder dat ik mezelf op voorhand restricties opleg.'

Wat gepaard gaat met iets minder consideratie voor het danserslichaam. Light Journey is technisch gecompliceerd. 'Ik ben wat veeleisender geworden. Maar alle dansers van deze groep hebben de capaciteiten van een solist, dus zit ik met een ideaal team.'

Wat bleef, is de muziek als inspiratiebron voor Brandsens choreografie. 'John Adams noemde Common Tones zijn strengste essay in minimalisme. Maar de muziek zelf is warm en vloeiend en riep direct een scala aan beelden bij me op.'

'Net als de muziek kent de choreografie ook meerdere lagen. Ze overlappen elkaar, dan spoelt er weer iets weg en blijft er iets anders over. Net zoals bij Adams.'

Meer over