Bowie en Ronson: All The Young Dudes

Gijsbert Kamer

Zo denk je nooit meer aan hem en zo kom je hem drie keer in een week tegen: David Bowie. In de biografie van Brian Eno die ik hier vorige week al ter sprake bracht, komen de late jaren zeventig uit Bowie's loopbaan ter sprake en blijkt eigenlijk dat Brian Eno niet alleen een cruciale rol in diens artistieke keuzes vervulde, maar hem ook van de fysieke ondergang redde. Zoals Bowie Iggy Pop een hulpende hand bood, deed Eno dat bij hem.

Vervolgens bekeek ik dit weekend de documentaire over Scott Walker, 30 Century Man waarvoor Bowie niet alleen geinterviewd werd, maar waar hij ook nog wordt vermeld als executive producer. Prachtige film, zo komt erin bijvoorbeeld Jacques Brel ter sprake en wordt er gesteld dat de invloed van Brel op de Britse pop nietzozeer bepaald werd door Brel zelf, maar meer door Scott Walker die eind jaren zestig zijn werk begon te zingen.

Een van de artiesten die hierdoor geraakt werd was David Bowie, en het zal Walker geweest zijn die hem ertoe bracht Brels Mort te zingen: My Death.

En dit My Death is een van de prijsnummers op de cd die ik vorige week ontving: David Bowie: Live Santa Monica 1972. Ik hoorde Bowie het liedje voor het eerst zingen ergens midden jaren negentig, in Wembley Arena, Londen, (waar Morrissey het voorprogramma verzorgde, vandaar), en kende het toen niet.

Bowie had het ten tijde van zijn Ziggy Stardust tour 1972-1973 op zijn repertoire staan, zo ontdekte ik later. Op de door D.A. Pennebaker vastgelegde registratie van he slotconcert uit de tournee, in juli 1973 in Hammersmith, Londen, staat een mooie versie, maar nog intenser is de voordracht negen maanden eerder in Santa Monica, zo blijkt nu.

Hier horen we Bowie vlak voor zijn definitieve doorbraak als superster, en het is meer dan prachtig. Bowie zingt vaak sober begeleid door een piano of akoestische gitaar, maar dan is daar ineens die prachtige gitaar van Mick Ronson. En het is deze combinatie die volgens mij tot de meest bijzondere rock combi's uit de jaren zeventig behoort.

Ronson krijgt alle ruimte in het tien minuten durende The Width of a Circle, glorieert in Moonage Daydream en laat horen dat The Jean Genie terecht gerekend wordt tot het liedje waar Ronsons grootheid het best uit blijkt.

Jammer alleen dat All The Young Dudes in Santa Monica niet gespeeld werd. Het komt negen maanden later in Londen wel voorbij, en het is dan al een enorme hit van Mott The Hoople geweest.

Al sinds ik het als negen jarig jongetje op de radio hoorde is het een van mijn lievelingsliedjes van de seventies, ik koester nog altijd het singletje, en pas jaren later begreep ik dat Bowie het liedje aan Mott The Hoople schonk. Hij bood de toen noodlijdende rockband van Ian Hunter eerst Suffragette City aan maar daar bedankten ze voor.

All The Young Dudes zou de carriere van Mott The Hoople redden, en was net een hit aan het worden toen Bowie dus in Santa Monica optrad. Bowie was bij de opnamen betrokken als producer, maar waar ik niet uitkom is de rol van Mick Ronson bij die opnamen. Hij zou iets met de arrangementen van doen hebben gehad terwijl de onvergetelijke gitaarriff door Bowie zelf werd ingespeeld. Andere bronnen, zoals het tijdschrift The Word waarin deze maand Ronson een plekje krijgt tussen andere gouden rock doden, melden dat het Ronson was die de riff speelde.

Zeker is het dat Ronson later wel in Mott The Hoople zou spelen, en het liedje dus ook wel gespeeld heeft. Hoe dan ook, de Bowie cd bewijst nog maar eens hoe goed de combinatie Bowie-Ronson indertijd werkte. En dat bleek ook in 1992 nog, een paar jaar voor Ronsons veel te vroege dood, toen Bowie in een vol Wembley stadion ter herdenking van de overleden Freddy Mercury met Ian Hunter, Mick Ronson en de andere Queen leden All The Young Dudes speelde. Ik kreeg toen voor de buis kippenvel van alleen al die gitaar van Ronson, en nu op You Tube nog steeds.

Die Bowie maakt natuurlijk al sinds 1980 geen platen meer die echt de moeite waard zijn en Ronson is helaas dood. Maar wat waren ze goed samen! Deze net verschenen live-plaat laat ze beiden in superieure vorm horen.

Meer over