Bouw in Beeldprijs

Bouw in Beeldprijs 2011: Playground.

T/m 31 juli in het Cobra Museum, Amstelveen, daarna naar Belvédère, Maastricht. www.bouwinbeeldprijs.nl

Jaap Scheeren (1979) is de terechte winnaar van de Bouw in Beeldprijs 2011. De serie This spot might mean shit to you but is the world to me is een prikkelende vertaling van het dit jaar centrale thema 'Playground'. Spelen - dat is wat Scheeren jaren doet op een boerderij ergens in Nederland, een plek vol herinneringen en jongensboekverhalen.

Hoe dat over het voetlicht te brengen, zonder het geheimzinnige aura van zo'n idyllisch reservaat kapot te maken? Scheeren deed fotografisch onderzoek en bedacht, in de lijn van zijn surrealistische en absurdistische oeuvre, een overtuigende manier om dat te doen. Hij won er afgelopen maandag tienduizend euro mee.

Scheerens werk is te zien in het Cobra Museum in Amstelveen. Daar hangen ook de foto's van de negen andere genomineerden, uitgekozen door een commissie onder leiding van Marcel Feil, adjunct-directeur van Foam. Op basis van ingezonden werk kregen de fotografen vier maanden om een nieuwe fotoserie te maken, met als onderwerp dus 'spelen', of dat waar de mens zich mee bezighoudt nadat hij huis en haard heeft veiliggesteld. Het is de vijfde keer dat de Bouw in Beeldprijs, een initiatief van bouwbedrijf Ballast Nedam, sinds 2008 samenwerkend met de Stichting Edgar Degas, werd uitgereikt.

Na een hoopvol begin, beleefde de prijs vorig jaar een dip. De kwaliteit van het genomineerde werk viel tegen. Dit jaar is het niveau van een paar afzonderlijke fotografen hoger, maar is het werk van andere fotografen weer een raadsel. Wat bijvoorbeeld te denken van het project & Leslie van Judith van IJken (1977)? De fotograaf ontmoette een New Yorkse vrouw, ook fotograaf, die eenzelfde soort leven blijkt te leiden. Leuk en spannend gegeven, maar fotografisch gezien levert het niet veel op. Bovendien is niet geheel duidelijk wat dit met het thema 'playground' te maken heeft.

De bijdragen van Fleur van Dodewaard (1983) en Florian van Roekel (1980) gaan beter in op dit spelelement. Van Dodewaard door te refereren aan mikado, groene gymzaalvloeren en foto's in de vorm van casinofiches, en Van Roekel door heel gedetailleerd het spel tussen man en vrouw (en daar waar het geen spel meer is) vast te leggen op zijn herkenbare wijze. Maar het werk van Van Dodewaard blijkt uiteindelijk te hermetisch om de verbeelding voldoende te prikkelen (waarom bovendien ook nog eens een verwijzing naar de abstracte kunstenaar Robert Mangold?). En Van Roekel weet helaas de spanning van het begin niet vast te houden.

Wat dat betreft is de keuze van de jury voor Liam Tickner (1978) als tweede prijswinnaar begrijpelijk. Net als Jaap Scheeren weet hij op een verleidelijke (en heel simpele) manier de activiteiten van de homo ludens te verbinden aan een bestaande plek, die je je als bezoeker overigens zelf moet inbeelden. In Tickners geval is dat geen boerderij, maar een bos waar hij als kind met zijn vriendjes naar takken zocht die in hun handen mitrailleurs werden.

Zo is de fysieke plek (bos) zowel een beschermde speeltuin als een oorlogsterrein, waar je op je hoede moet zijn. Het werk van Tickner en Scheeren is ondanks het speelse karakter veel meer dan Spielerei.

undefined

Meer over