Botje

Botje..

Botje, de nieuwste voorstelling van Kwatta op tekst vanregisseur Josee Hussaarts, belicht de relatie tussen taal enspullen. Waarom is iets wat het is en heet het zus in plaats vanzo? Precies datgene waarover de jonge doelgroep van alles aan hetontdekken is.

Mevrouw Botje leeft samen en spreekt met haar oude, groenefauteuil, de wasmachine, de stofzuiger. De spullen van mevrouwBotje hebben bovendien allerlei merkwaardige dubbelfuncties: detelefoon produceert ook koffie en water; in de televisie dobberteen goudvis.

De aangename afwijking van de hoofdpersoon verwijst nietalleen naar de neiging van kinderen spullen een ziel toe tekennen; het ontdoet allerlei 'staande uitdrukkingen' en anderebij volwassenen ingesleten patronen van hun vanzelfsprekendheid.Voorbeeld: Botje krijgt bezoek van een telefoonman die bij haaraanbelt 'omdat ze een storing heeft'. Botje merkt op dat er methaar niets aan de hand is en als vervolgens blijkt dat de man detelefoon bedoelt, is de zaak nog niet helemaal opgeklaard. Botjeheeft er net nog het water van de vissenkom (of is dat nu eentelevisie?) mee ververst.

Grappig genoeg gebruikt Botje die telefoon voor alles behalvewaarvoor het ding ontworpen is. Op subtiele wijze leveren demakers daarmee commentaar op al dat ijverige gecommuniceer opafstand, door Botje op consequente wijze te laten spreken opbasis van wat ze ziet.

Agnes Bergmeijer (Botje) en Jawi Bakker (de telefoon monteur)bespelen ook de huisraad van Botje. Uiteindelijk spelen ze samen'dokter en zuster' voor de zieltogende fauteuil en ontstaat eriets moois tussen de twee. Hussaarts strooit op geestige maniermet clichés en schalkse accenten die behalve voor de kleintjesook leuk zijn voor de volwassen kijker.

De liedjes in het stuk zijn wisselend van kaliber, maar vooralhet poppy uptempo nummer op de bliepjes van een telefoon en hetromantische duet tussen de broek van de telefoonman en de jurkvan Botje zijn erg geslaagd. Botje getuigt van een intelligentsoort absurdisme dat op lichtheid vaart.

Milarepa

Het Waterhuis. Tekst Dick van den Heuvel, naar Eric-EmmanuelSchmitt. Regie: Roel Twijnstra & Kees van Loenen. Vanaf 12jaar. Tot en met 5 mei; www.hetwaterhuis.nl

Op de achterwand, een oplopende constructie uit vierkanteblokken, beelden van rellen. Soundtrack: Franstalige rap. Evenlater likken vlammen over de muur van witte blokken. Milarepa vanHet Waterhuis is een verhaal over een wereld die in brand staat.

Het Waterhuis uit Rotterdam produceert stelselmatig stukkenover ongelijkheid en onrecht. De groep paart uit het levengegrepen informatie aan filosofische en levensbeschouwelijkeaspecten. Milarepa, naar het gelijknamige boek van Eric-EmannuelSchmitt, is daarvan een indringend voorbeeld. In dat boekprobeert een jongen in het reine te komen met de erfenis vangeweld uit voorafgaande generaties, die zich aan hem openbaart.Schmitt gebruikt het gedachtegoed van het boeddhisme om ons opeen andere manier te laten kijken naar de blijkbaar onontkoombaregeweldspiraal.

De makers koppelen dat gegeven aan de recente rellen in devoorsteden van Parijs. De Simon uit het boek is hier eenrelschopper die op ongelukkige wijze een vrouw heeft vermoord.Die vrouw roept Simon in zijn cel ter verantwoording. Eengewaagde toevoeging aan het toch al bijzonder gelaagde verhaalvan Schmitt, die goed uitpakt.

In de zaal giechelen meisjes met hoofddoeken om de acteur dieSimon speelt. Of hij niet in Chouf Chouf speelt? Ze liggen dubbelom een paar zinnen in het Arabisch. Tegelijk zindert degeldigheid van het stuk door de banken. Als aan het eindeMilarepa zelf opduikt, is het glashelder dat hij staat voor allenwier erfrecht op een menswaardige plek op deze aarde op de tochtstaat.

Nasrdin Dchar en Maureen Tauwenaar dragen dit vurig betoog metallure. Projectie en soundtrack sluiten als een handschoen omMilarepa. De voorstelling is een wezenlijke bijdrage aan hetactuele debat over het wereldwijde geweld, dat ook niet voorbijgaat aan het rijke Westen.

Meer over