Bossen

Zandwijk regisseert dit epische verhaal over een duistere familiegeschiedenis op een gestileerde manier en zonder pauze. Dat werkt.

Van Wajdi Mouawad door Ro Theater, regie Alize Zandwijk.

Ro Theater, Rotterdam, 9/3. Tournee t/m 3/4: rotheater.nl

Hoe ouders hun kinderen vervloeken en die op hun beurt hun kinderen en zo verder. Daarover gaat Bossen van het Ro Theater, een episch generatiedrama vol heftige verhalen.

Alize Zandwijk regisseert dit op haar eigen beeldrijke wijze. De acteurs staan in het water of ze kruipen door de loopgraven in het decor. Er zijn veel aardetinten, nepsneeuw en opblaasbare dieren. Er is ook melancholische muziek van accordeonist Oleg Fateev. Maar bovenal is er een boordevol toneelstuk dat ongegeneerd inspeelt op het gevoel met scènes over leven en dood

De schrijver is Wajdi Mouawad, dezelfde Canadees van wie Zandwijk eerder het succesvolle Branden en het minder geslaagde Kust ensceneerde. Bossen behoort met die twee tot een reeks stukken waarin de schrijver het belang van afkomst onderzoekt. Een mens dient volgens hem samen te vallen met zijn verleden. Alleen wie zijn wortels niet verloochent, is vrij om te leven.

In Bossen is het de 16-jarige Loup (Fania Sorel) die bij de dood van haar moeder voor een mysterie komt te staan. In het hoofd van haar moeder, ergens tussen de hersenen, wordt een vreemd stukje bot gevonden. Het blijkt een stuk kaak te zijn van een vrouw die in de Tweede Wereldoorlog in een concentratiekamp is omgekomen en van wie de schedel destijds met een hamer is verbrijzeld. Samen met een paleontoloog (Herman Gilis) gaat Loup op zoek naar antwoorden. Ze achterhalen en reconstrueren een familiegeschiedenis die meedogenlozer wordt hoe verder ze terug in de tijd gaan.

Een moeder laat haar kind in de steek, een andere moeder wordt gedwongen haar kind weg te geven, een vader verkracht zijn dochter. Er lijkt een vloek te rusten op de familie van de arme Loup. Zandwijk regisseert dat niet realistisch, maar op gestileerde manier. Als een duister sprookje, een enkele keer als een stichtelijke parabel.

Acteurs als Esther Scheldwacht en Alejandra Theus kunnen goed uit de voeten met die stijl en onderstrepen het vele lijden en spaarzame geluk van hun personages met de juiste doseringen pathos. Yahya Gaier daarentegen vliegt alle kanten op, waardoor zijn spel telkens weer en tot vervelens toe clownesk wordt. Sorel is als de recalcitrante puber, Loup een gedroomd baken van rust en lichtheid te midden hiervan.

Dit is ook wel nodig, want een episch verhaal als dit vergt tijd. Drie uur trekt Zandwijk uit voor Bossen, met als bonus geen pauze. Dat werkt. Enigszins uitgeput bereik je met zijn allen het einde. Anderhalve eeuw zijn dan voorbijgetrokken, inclusief een industriële revolutie, twee wereldoorlogen en talloze levensverhalen die allemaal in elkaar haken. Verbintenis, dat is al jaren Zandwijks missie bij het Ro. Hier wil ze het je laten voelen.

undefined

Meer over