Borsato

TOEN IK verleden week per ongeluk de nieuwste hit van Marco Borsato zag, ben ik zo vreselijk geschrokken. In maagdelijk wit gehuld zingt hij met een gekwelde kop over de zin van het leven, terwijl hij met gekruiste armen zichzelf lijkt te koesteren in een tedere omhelzing....

Omdat Marco Borsato vooral bij jongeren populair is, ga ik ervan uit dat hij jeugdige gevoelens wil vertolken. Maar zeg nou zelf, wie zit thuis te kniezen over de vergeefsheid van alle moeite en zorg die het leven brachten? Is dat niet bij uitstek de vrouw in de menopauze? Mogen wij nu dan concluderen dat de jeugd van tegenwoordig zichzelf zit te kwellen met sentimenten die pas voor veel later bedoeld zijn en dan alleen nog voor de feminiene helft van de bevolking? Moet de modernere jongere zonodig zwelgen in zelfmedelijden, alsof hij/zij bitter zit te bedenken hoeveel luiers er verschoond werden, hoeveel aardappels geschild werden, hoeveel ruzies om oplossing vroegen en hoeveel mijlen je chauffeerde van cluppie naar cluppie, om achteraf te ontdekken dat in plaats van het dankbare loon je kroost voorgoed moet worden losgelaten? Wat hebben die verwende rotkinderen allemaal voor niets, voor niets gedaan? Gezwommen in Central Parcs, rond pony's gedrensd in Slagharen, gefloten op blokfluitles en een piepklein beetje huiswerk gemaakt! Eindeloos gemekkerd over patat, het huis volgebonkt met lelijke popmuziek, geschreeuwd en gepruild als ze de nieuwste mode niet meteen mochten kopen: was dat zoveel werk??!! En dan achteraf gaan zitten zeiken dat het misschien toch allemaal geen zin had? Leuk hoor, meneer Borsato! Bedankt!

Het zou me niet verbazen als uit dit lied een sekte ontstond die het meest lamlendige stel jonge zeikerds bijeenbracht dat moeders ooit aanschouwd hebben. Let maar op!

Meer over