Bontje klopt grootkapitaal in Nijmeegse dressuurbak

Altijd weer waren het welgestelden die in de wondere wereld van passage en piaffe een goed figuur sloegen en de juryleden voor zich innamen....

Bontje vormde in de vorige eeuw met Petit Prince twee keer het beste danspaar van Nederland, in 1987 en '88. Daarna werd ze overvleugeld door rijkeluiskinderen. Door de nazaat van een grote aannemer te Gemert, Anky van Grunsven, door de partner van een Brabantse mediatycoon in ruste, Tineke Bartels, door de dochter van een Brabantse bouwondernemer, Gonnelien Rothenberger-Gordijn. Een ongelijke strijd, maar nooit kwam de gedachte bij Bontje op die ongelijke strijd te staken.

De Gooise, die 23 jaar geleden de wijk nam naar de Duitse deelstaat Hessen om aldaar als stalmeisje de bejaarde zakenman en paardengek Joseph Neckermann te ondersteunen bij het opstijgen en landen, zag haar welhaast oneindige geduld dit weekeinde dan eindelijk beloond. Ze won tijdens de nationale titelstrijd op het landgoed Brakkenstein in Nijmegen alle onderdelen met groot vertoon van macht, de Grand Prix, Grand Prix Special en kür op muziek, en liet aldoende alle rijkeluisdochters haar hielen zien. Het Nijmeegse publiek had er een staande ovatie voor over, een ovatie die na haar kür op muziek met haar trouwe danspartner Silvano zo oorverdovend was dat de leden van de jury zich een hoedje schrokken en zich haastten hun cijfers voor Bontje naar boven af te ronden.

Wie het enthousiastst waren in hun loftuitingen aan het adres van de 43-jarige kampioene laat zich gemakkelijk raden. Vooral voor jonge, onbemiddelde meisjes die hunkeren naar de rug van een paard moet de triomf van Bontje een troostrijk perspectief zijn geweest. Niet langer hoeven zij te vrezen dat het niet hebben van geld een succesvolle carrière in de weg staat.

Als meisje begeerde Bontje wat zoveel opgroeiende meisjes begeren: een eigen paard. Haar vader had niet de centen om dat even voor zijn dochter te regelen. In 1978 pakte ze haar koffers en verdween over de grens richting Hessen alwaar ze als groom toetrad tot de hofhouding van veelvoudig olympisch kampioen Neckermann.

Na diens overlijden ontfermde de Duitse paardengoeroe Conrad Schumacher zich over Bontje. Hij gaf haar een onderkomen, een baan als bedrijfsleidster van zijn hippisch centrum te Dreieich, een vlek onder de rook van Wiesbaden, gaf haar een loon, gaf haar paarden in bruikleen en stelde haar in staat haar unieke talent verder te ontwikkelen.

Inmiddels hoeft Bontje niet meer zo te sappelen als in haar jonge jaren. Ze is er zelfs in geslaagd een sponsor op de kop te tikken. Maar breed heeft ze het nog steeds niet. De paarden die ze traint en in wedstrijden uitbrengt behoren anderen toe, en ze heeft niet de centen om anderen in te huren die bereid zijn het vuile werk voor haar op te knappen. Ze houdt bij voorkeur zelf de stallen schoon, en dat is maar goed ook, want wee degene die het waagt haar paarden te benaderen. 'Ik wil mijn paarden zelf verzorgen, trainen en opleiden. Alleen zo bouw je een goede relatie met die dieren op. Want dat is belangrijk: ze moeten je aardig blijven vinden.'

En ze vonden haar aardig, want alle dieren die door de jaren heen aan haar zorgen waren toevertrouwd, Petit Prince, de eenogige Larius, Heuriger en haar huidige klasbak Silvano, waren bereid hun beste beentje voor te zetten. Aldus kon het gebeuren dat ze met een zekere regelmaat een greep mocht doen in de grote prijzenpot: ze won teamzilver tijdens Olympische Spelen, EK's en WK's, eindigde als zesde in de finale van Sydney en vergaarde drie nationale titels.

Helaas is Silvano intussen met zijn zeventien lentes de jongste niet meer, maar daar zit Bontje niet mee. Het tegendeel is eerder waar. Ze is oprecht van mening dat het oude beestje beter danst dan ooit en uit eigen ervaring weet ze als geen ander dat talent pas na een lang rijpingsproces tot volle wasdom komt. Daarom voorlopig geen pensioen. 'Beiden zijn we topfit. Zolang dat het geval is gaan we stug door.'

Meer over