Bonte groep huppelt van Fellini naar SmurF-dance

Als een bok springt Merlin Nyakan om zijn roodharige prooi heen. Zijn Afrikaanse dansstijl is aards en krachtig. Onder aanmoedigend geroep beklopt hij zijn billen en de rest van zijn lichaam, alsof het een akoestisch instrument is....

Dat contrast werkt komisch. Het is niet de enige grap in Paradis, dat de Franse choreograaf Joëe Montalvo samen met Dominique Hervieu maakte voor zijn bonte groep van dansers. Er zijn academisch gevormde danseressen, streetdancers, maar ook de ex-waterpolokampioen Bobo Nani, die zijn zwemslag verruilde voor locking, priemende bewegingen die doen denken aan stierenhorens of bliksemschichten, waarmee hij over het podium buitelt.

En de zwarte danseres Chantal Loial komt uit Guadeloupe. Zij laat haar vlezige billen, borsten en buik superieur golven, trillen en schudden en straalt met haar gulle lach. Soms roept ze schalks 'avec élégance!' Elegant zijn zeker haar lichtvoetige huppeltjes en sprongen, evenals het duet dat ze danst met een op en top klassieke danseres: waaruit blijkt dat heel verschillende dansculturen niet hoeven te vloeken, als ze maar met visie worden verbonden.

Die visie heeft Montalvo. Het is ook niet alleen maar een show van spectaculaire streetdance, hoezeer de virtuositeit van het breakdance-duo Walid Boumhani en Moktar Niati ook meetelt. Adembenemend is hoe zij soepel voor- en achterover duiken en op één arm roteren.

En een wonder van perfectie is ook de dans van Laurent Chedri. Zijn armen bewegen als slangen, en zijn torso juist als een robot. De topper van zijn SmurF-dance, de headspin, bewaart hij tot het slot. Als een tol draait hij op zijn hoofd, zoals een ballerina op haar teenpunt.

Dat bijeenbrengen van zoveel tegengestelde dansstijlen zou geforceerd kunnen zijn. Maar dat is Paradis niet. Speels en licht is het stuk. De sfeer heeft wel iets weg van Fellini. Maar dat komt door de videobeelden, die uiterst vernuftig met de choreografie zijn verbonden. Op twee grote schermen zien we hoe een circushondje en zijn baas een dierenparade openen: geiten, lama's, olifanten, paarden en krokodillen passeren de revue.

Vertederend is hoe een oude dame een sliert van peuters aanvoert in een kruip-door-sluip-door-spel tussen de witte neerhangende doeken. Op het videobeeld wel te verstaan. Soms heffen schijn en werkelijkheid in Paradis elkaar op, letterlijk zelfs als een danser versmelt met zijn eigen video-schijngestalte.

Paradis is tevens een wonderschoon schouwspel en staaltje van technisch vernuft. Al merk je van dat laatste weinig, zo knap getimed is het samenspel tussen dansers en technici, zo vlekkeloos valt alles op zijn plaats. Maar dat geldt voor alles in deze voorstelling. Want zie maar eens de romantisch absurde sfeer van Fellini te combineren met de maffe humor uit Franse strips, of de energieke hiphop-erupties met de strakke lijnen van modern ballet. Montalvo toont zich in Paradis een intelligent choreograaf die goed weet hoe je op een sprankelende manier kunt amuseren.

Meer over