Bombarie

BEREND JAN BOCKTING

Het slotstuk van de in twee films opgeknipte finale van de Harry Potter-saga werd de apotheose waarop alle liefhebbers van de tovenaarsleerling sinds het eerste deel hoopten. Voor degenen die slechts de films hebben gezien, verspreid over een periode van tien jaar, is het wel even terugschakelen naar hoe het ook weer zat met die Gruzielementen en de Relieken van de Dood. De filmmakers nemen in ieder geval aan dat de meeste fans wel weten waarom Harry tranen opvangt en hoe een zwaard opeens weer kan opduiken. Dergelijke plotselinge gebeurtenissen vullen ook de gaten in het scenario, dat soms wel heel abrupt van a naar b gaat. Storend is het niet: het laatste boek was tenslotte over twee films verdeeld om zo veel mogelijk informatie en verhaallijnen kwijt te kunnen. Daarbij: waar het eerste deel nog een bijna ingetogen roadmovie was, draait deze fantasy-western-oorlogsfilm om actie. En een grimmige rollercoaster is het - in één scène zelfs letterlijk. Vol overgave gooien de makers nog een laatste keer alles in de strijd. Ondanks de beperkte ruimte voor regisseur David Yates, die de laatste vier Potterfilms voor zijn rekening nam, om in deze bombarie nog emotionele diepgang te creëren, weet hij met een knappe flashback de goed-kwaadverhoudingen nog een laatste keer op losse schroeven te zetten.

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (David Yates, 2011)

SBS 6, 20.30-23.10 uur(onderbroken door Hart van Nederland).

Breakfast at Tiffany's

(Blade Edwards, 1961) Naast de razend populaire Pink Panther-reeks is Breakfast at Tiffany's de bekendste film van de in 2010 overleden Amerikaanse filmmaker Blake Edwards. De amusante maar ook wat gladde verfilming van Truman Capotes klassieker draait letterlijk om de door mannen geadoreerde maar ongrijpbare meisjesvrouw Holly Golightly, vertolkt door Audrey Hepburn, een callgirl in Manhattan. Capote beschrijft haar (vertaald door Guido Golüke) als volgt: 'Ondanks de frêle chic ademde ze een robuuste gezondheid van muesli voor het ontbijt, met de frisheid van zeep en citroen en een ruw roze dat haar wangen donkerde. Ze had een brede mond en een wipneus. Haar gezicht was de kinderjaren voorbij en toch nog niet dat van een vrouw. Ik schatte haar ergens tussen de 16 en de 30.' Die 'ik' is haar huisgenoot, een schrijver (George Peppard), die de hele film lang de fascinatie van de kijker voor Hepburn in de film vertegenwoordigt.

Arte, 13.50-15.40 uur.

Annie

(John Huston, 1982) Een kerstfilm in vermomming, deze schaamteloos sentimentele en bij vlagen cartooneske musical, naar de Little Orphan Annie-strips van Harold Gray. Debutante Aileen Quinn danst, tapt en zingt als een Shirley Temple van de jaren tachtig door de decors; de één zal gillend wegrennen voor de rode krullenbol Annie, die gedurende de dik twee uur durende film het ene hart na het andere steelt met haar twinkelende ogen en onverwoestbare levensvreugde; de ander laat zich gemakkelijk inpakken door dit onvervalste kindheldinnetje dat quasi vergeten in het weeshuis luidkeels aan Tomorrow blijft vasthouden. Er straalt warempel licht aan de horizon wanneer de stinkend rijke kalerd Daddy Warbucks (Albert Finney) Annie op proef in huis neemt, maar dan moet nog altijd worden afgerekend met de slonzige bazin van het weeshuis en haar doortrapte boevenbroer. Dit had zich, net als de remake uit 1999, allemaal tijdens de Kerstdagen moeten afspelen, ware het niet dat de opnamen plaatsvonden in de zomer en er geen geld was voor nepsneeuw.

RTL 8, 20.30-23.05 uur.

undefined

Meer over