Bojan Z’s eigenheid door te veel gedateerde effecten weggeduwd

MUZIEK Bojan Zulfikarpasic, Z. voor het gemak, is een van oorsprong Bosnische pianist die al twintig jaar bewondering oogst in de Franse jazzwereld, waar hij met grote namen als Henri Texier en Michel Portal heeft gespeeld....

De combinatie van zijn eigen spel, vaak gelijktijdig op vleugel, elektrische piano of ‘xenophone’, een opengewerkte en elektronisch opgevoerde Fender Rhodes, met dat van de Amerikaanse trombonist Josh Roseman, werkte op zich prima. De doorwrochte stukken zaten vol met melodische lichtpunten, en Roseman is een lekker fysieke speler die zich volledig in iedere groove stort, en met dempers kan hij even overtuigend lachen of smeken als zijn voorvaderen op het instrument. De bondige improvisaties waren ingebed in strakke arrangementen.

De asymmetrische, vaak zo vrolijk stemmende Balkan-beats ontbraken echter grotendeels. Daarvoor in de plaats was een stroef rockritme gekomen, geleverd door basgitariste Ruth Goller en drummer Sebastian Rochford, beide afkomstig uit de Engelse ‘punkjazz’ scene met groepen als Polar Bear en Acoustic Ladyland. Goller ging nog wel, maar Rochford was een ware plaag: te hard, te druk, te stram, iedere suggestie van swing werd onmiddellijk dood gemept. De arme Roseman had soms moeite zich verstaanbaar te maken.

Hierdoor verloor Bojan Z’s muziek niet alleen veel van haar eigenheid – met al die effecten, sommige nogal gedateerd, klonk de groep geregeld als een poging om de tijden van de Soft Machine te laten herleven – de sprankelende vitaliteit werd er ook te vaak uit weggedrukt.

Frank van Herk

Meer over