Boek onthult strijd om macht van De Villepin en Sarkozy

Een ‘dwerg’, een ‘onderdeurtje’, een ‘praatjesmaker op dansavondjes, die niet in staat is een kind te maken, want hij heeft niets in zijn broek’ en zelfs ‘een Franse fascist, die alles doet om zijn doel te bereiken’....

Een ‘zondvloed van haat en geweld’, tekende de gerespecteerde journalist Franz-Olivier Giesbert, directeur van het weekblad Le Point, op uit de mond van De Villepin voor zijn boek La tragédie du président, de tragedie van de president. Politiek Parijs smult momenteel van de onthullingen van Giesbert, die de indruk wekt bij vrijwel alle belangrijke gesprekken in de afgelopen jaren achter de schermen aanwezig te zijn geweest.

Dat De Villepin en Sarkozy elkaar bestrijden, was al bekend. De laatste is favoriet voor de opvolging van Chirac, terwijl De Villepin zichzelf het meest geschikt vindt. Maar op de ongekende hardheid waarmee dat gebeurt, werpt Giesbert nieuw licht met zijn nieuwe boek.

Aan de basis van hun wederzijdse haat ligt de affaire-Clearstream uit 2004. Daarmee dacht De Villepin de genadeklap aan Sarkozy toe te kunnen brengen.

Anonieme brieven die destijds bij justitie werden bezorgd, gaven gedetailleerd aan dat er bij deze Luxemburgse bank op grote schaal werd witgewassen. Sarkozy zou er rekeningen hebben onder de namen Paul de Nagy en Stéphane Bocsa, twee tamelijk doorzichtige pseudoniemen. Want zijn volledige naam luidt: Nicolas Paul Stéphane Sárközy de Nagy-Bocsa.

‘We hebben hem!’, roept De Villepin, op dat moment minister van Binnenlandse Zaken, enthousiast tegen premier Jean-Pierre Raffarin. De Villepin licht ook de pers in, want ‘als de kranten hun werk doen en ballen tonen, dan overleeft hij deze affaire niet.’

Aan de geheime dienst DST vraagt hij om een rapport, waarmee Sarkozy kan worden genageld. Maar die vertrouwelijke notitie bevat tot verdriet van De Villepin vooral twijfel over de auteur van de anonieme brieven.

Sarkozy komt wel even in opspraak, maar de affaire verdwijnt weer. Sinds Clearstream staat voor Giesbert vast dat Sarkozy en De Villepin ‘elkaar zullen blijven bevechten tot hun laatste druppel bloed’.

Een volgend hoogtepunt in hun machtsstrijd speelde zich vorig jaar mei af, toen beiden kandidaat voor het premierschap waren. Chirac had op dat moment Raffarin te verstaan gegeven dat die zijn ontslag moest indienen vanwege het ‘nee’ van het Franse volk tegen de Europese Grondwet.

Twee van de meest vooraanstaande adviseurs van Chirac zeiden hem dat Sarkozy zijn enige optie was. ‘Ik heb geen vertrouwen in hem. Hij is gek’, bracht Chirac daartegen in. Hij kiest voor vertrouweling De Villepin, die eist dat Sarkozy niet naar Binnenlandse Zaken terug mag. Maar Chirac geeft hem zijn zin niet.

‘Heeft Chirac aan De Villepin de opdracht gegeven om Sarkozy af te maken?’, zo vraagt Giesbert zich af. Om te concluderen: ‘Het is in ieder geval het doel dat de premier zichzelf heeft gesteld.’

Aan intimi voorspelt De Villepin al maandenlang de ondergang van Sarkozy. Maar vooralsnog geven de peilingen aan dat De Villepins eigen krediet wegsmelt als gevolg van zijn hervorming van het ontslagrecht. De verschijning van het boek van Giesbert maakt het er voor de premier niet beter op.

Meer over