Blue Story

Er wordt al wekenlang gemopperd in ons ziekenhuisstadje. De artsen hebben een hekel aan het touwtje dat hun broek moet ophouden en missen een gulp, wist de kapster van de salon in de winkelstraat te vertellen....

Personeel dat direct met patiënten omgaat, droeg altijd al bedrijfskleding. Maar nu moet iedereen eraan geloven. Omwille van de herkenbaarheid.

Het begon allemaal met een wervelende modeshow, waarna we konden kiezen voor de gele of de blauwe lijn. Het werd blauw, en al spoedig ontvingen we de glossy modecatalogus 'Blue Story'. Met het verzoek een afspraak te maken voor het passen van de nieuwe garderobe.

De dag dat ik aan de beurt was, was het snikheet. Het zwembad lonkte. Hoe had ik zo dom kunnen zijn een afspraak te maken in mijn eigen tijd en hoe kwam ik er onderuit?

Ik werd overgeleverd aan een dame van Blue Story die mij zou helpen bij het uitzoeken en passen. We waren snel klaar. Ik was op dieet, vertelde ik. De dame vond dat ik maar terug moest komen wanneer ik een stabiele confectiemaat dacht te hebben bereikt.

De ene na de andere collega verscheen vervolgens in Blue Story combinaties. Na een aantal maanden begreep ik dat er niet veel langer sprake kon zijn van uitstel. Wéér naar de Blue Story-dame dus. En wat ik al vreesde, bleek waar: de bedrijfskleding zit niet en staat niet.

Maar het moest, want volgens het hoofd van mijn afdeling zou het me iedere keer een vakantiedag kosten wanneer ik niet in uniform verscheen.

Als fulltime-kracht had ik 1000 punten te besteden. Een colbert 'kostte' 240, een pantalon 116 en een blouse 86 punten. Eén punt is dus ongeveer één gulden. In ons ziekenhuis werken zesduizend mensen, waarvan er toch zeker zo'n vijfduizend aan het uniform van herkenbaarheid zullen moeten geloven. Dat betekent dus een uitgave van een paar miljoen gulden. En niet eens eenmalig, want ieder jaar zal ik opnieuw 500 punten ontvangen.

Hoezo geld tekort in de gezondheidszorg?

Mijn volgende afspraak heb ik binnenkort. Dit keer om de nieuwe, oranje, verplicht zichtbaar te dragen ziekenhuis-personeelspas op te halen, voorzien van naam, foto en functie. Als dan iedereen ook nog het uniseks horloge met kikkerlogo omdoet dat we aantroffen in het kerstpakket, moet herkenbaarheid toch verzekerd zijn.

Er is één voordeel. De komende twintig jaar hoef ik 's morgens nooit meer na te denken over wat ik zal aantrekken. Het wordt iedere dag blauw met blauw en de oranje identificatiepas. The neverending Blue Story.

Meer over