'Blue Bird' had kans in de bioscoop verdiend

Merel is een bollebozerige spriet van twaalf. Zij haalt alleen hoge cijfers, bij elke vraag van een leraar priemt haar vinger in de lucht....

Eerst plakken haar klasgenoten nare briefjes op haar rug, en wordt Merel opgesloten in het toilet. Later staat haar agenda vol met bedreigingen, en krijgt ze rake klappen. Als Merel door de school loopt, duiken haar klasgenoten opzichtig weg.

Merel, die ook nog goed kan skateboarden en schoonspringen en hele dikke boeken leest, durft het niemand te zeggen; de leraren niet en haar ouders niet. Ook bij vrienden of vriendinnen kan ze niet terecht die heeft ze namelijk niet. De enige bij wie ze troost vindt, is haar zwaar gehandicapte broertje Kasper.

Blue Bird is de derde uit een serie van zes nieuwe Telefilms, kwaliteitsdrama op de publieke omroep. Egmond Film, dat de Telefilm voor de NCRV produceerde,wilde Blue Bird graag in de bioscoop uitbrengen. Distributeur A-Film toonde interesse, maar alleen als de film pas een jaar later op televisie zou worden uitgezonden. Dat was niet bespreekbaar in Hilversum; de NCRV hield vast aan de eerder gemaakte afspraken.

Blue Bird had zeker een kans in de bioscoop verdiend. Met Cloaca, die wal maanden met succes in de Nederlandse filmhuizen is te zien, is hij de beste van deze reeks Telefilms. Het scenario van Mieke de Jong vertoont wel wat kunstgrepen, zoals een mysterieuze, zwarte boekenlezer die Merel keer op keer aanspreekt. Dat wordt ruimschoots goedgemaakt door het fantastische spel van de jonge debutanten Elske Rotteveel (Merel) en Kees Scholten (broertje Kasper). Vooral de scs met hen samen een potje Memory spelend, of op de pier turend naar langsvarende boten zijn hartverscheurend.

Mijke de Jong bevestigt nog maar eens dat zij een uitstekende spelregisseur is. Maar dat was na de geslaagde Telefilm Uitgesloten, de jeugdserie Ik ben Willem en de bekroonde film Broos al genoegzaam bekend.

Meer over