Blauw

AAF BRANDT CORSTIUS

m kwart over zes slaat hij aan, elke avond. En elke avond heb ik aanvankelijk geen idee wat het is, dat harde, atonale geluid dat uit de kast klinkt. Maar er is altijd iemand in huis die wél weet wat dat geluid is, en die roept: 'De anti-depressielamp gaat af!' En dan loopt iemand naar de kast, pakt de lamp eruit, drukt op een paar knopjes en dan is hij weer stil.

We kochten de anti-depressielamp in januari, toen we van gekkigheid niet meer wisten wat we moesten doen. Hij heet officieel geen anti-depressielamp, maar een lichttherapielamp. Omdat hij van Philips is, en niet van Apple, heeft hij veel overbodige knopjes en functies die doen alsof ze nuttig zijn. Een van ons heeft per ongeluk een wekker ingesteld, en we weten niet meer hoe we hem moeten uitzetten. Daarom gaat hij de lamp elke avond om kwart over zes af.

Philips noemt het 'een draagbare, compacte energielamp die een helder blauw licht verspreidt dat aan een zomerdag doet denken'. Het is gewoon een harde lichtbak. En dat wilden we; hoe meer hard licht er in onze ogen zou schijnen, hoe vrolijker we zouden worden, dachten we zelf.

Tot voor kort zaten we dan ook trouw bij de lamp. In de ochtend een kwartiertje, bij een bakje cruesli. We wisten niet of we er minder depressief van werden, maar we vermoedden het wel. En een placebo-effect is óók een effect.

De lamp was daarbij een conversation piece. Hij lag altijd op tafel en bezoekers, die eerst dachten dat het een lelijke iPad was, informeerden er geïnteresseerd naar. Een winterdepressie is een sociaal geaccepteerde vorm van droevig zijn. Sterker nog, als je beweert dat je opleeft bij hagel, vroeg invallende duisternis en sneeuw, vinden mensen je eng. Een anti-depressielamp op tafel is gezelliger dan een strip Prozac. En iedereen wil er meteen een kwartier achter zitten.

Maar toen kwam april, en mei, en de anti-depressielamp kon opgeborgen worden.

Als we nu nog depressief waren, lag het aan ons. We hadden geen helder blauw licht meer nodig dat aan een zomerdag deed denken; dat heldere blauwe licht kwam gewoon door het raam naar binnen vallen, de hele dag door.

Net als de wintermutsen en sjaals was de anti-depressielamp ineens een misplaatst object. En het is in de lente ook veel minder gezellig om met het bezoek over depressies te praten. Je moet het dan hebben over hyacinthenmandjes, of je plan om een midweek een camping in Devonshire te bezoeken.

Maar het alarm van de anti-depressielamp blijft afgaan, en zo herinnert hij ons er elke avond om kwart over zes aan dat de winterdepressie voorbij is. En dat is prettig.

WiBra

undefined

Meer over