'Binnenvetter, denker, rekenaar en egoïst' Rooks stopt met fietsen

Natuurlijk kijkt hij tevreden terug. Op zijn sportieve loopbaan tenminste. Als Steven Rooks echter diep in zijn hart kijkt, heeft zijn sport hem te veel gekost....

Van onze sportredactie

AMSTERDAM

Het afscheid van de 35-jarige Noordhollander van Friese afkomst past in het vertrek van een generatie. Rob Harmeling, zijn boezemvriend Gert-Jan Theunisse, Frans Maassen en Jean Paul van Poppel gingen hem in de afgelopen maanden voor.

'Ik had graag nog een jaar gefietst, voor weinig geld in de klassiekers gereden, jongeren willen helpen. Er zat alleen niemand meer op mij te wachten. Een klote-afscheid', constateert hij timide na zijn mislukte zoektocht naar een nieuwe werkgever. TVM, dat vandaag de nieuwe formatie presenteert, bleek zijn laatste werkgever. Een stijfkop, zeker geen prater, een aanklamper; zo keken ze tegen hem aan. Rooks verbetert: 'Een binnenvetter, gesloten, een denker, een egoïst, een rekenaar. Bij wie er de laatste jaren op persoonlijk vlak te veel is gebeurd.' 'Een topsporter moet zijn energie in de sport kunnen stoppen. Bij mij ging dat in andere zaken zitten.'

Rooks, elf Tour-starts, heeft mooie herinneringen aan de wielersport overgehouden. Peter Post nam hem in 1982 onder zijn hoede, liet hem echter direct weer vallen. De zonderlinge graaf De Gribaldy gaf hem weer een plaats in het profpeloton. Rooks bewees prompt zijn mogelijkheden door Luik-Bastenaken-Luik te winnen.

'Een onbeschrijfelijk gevoel, toen ik alleen op kop kwam te zitten. Echt mooi.' Hij kon het jaar daarop direct weer bij Post terecht. 'Bij hem is toen de basis voor de latere successen gelegd. '

Vervolgens kwam PDM, waar hij zijn vriend Gert-Jan Theunisse weer tegenkwam. Onafscheidelijk waren ze, met als hoogtepunt van de roem de Tour van 1988. Rooks won op l'Alpe d'Huez, won het berg- en combinatieklassement, eindigde als tweede achter de dat jaar verguisde Pedro Delgado. Rond diens zege hing een dopingluchtje, maar de Tour-directie slachtofferde alleen Theunisse.

Met Theunisse bleef hij nog een jaar bij PDM om vervolgens de Tour-successen bij Post te verzilveren voor een miljoen. De terugkeer liep op een drama uit, betekende het begin van het einde. Rooks en Theunisse konden na een jaar hun biezen weer pakken, werden als zakkenvullers bestempeld.

Rooks koos voor Raas, won bij de Zeeuw in 1991 de nationale titel, eindigde als tweede op de WK achter Bugno. 'Een korte opleving.' Na twee seizoenen Raas volgde het buitenlandse avontuur bij Festina. Bij die ploeg kwam hij tijdens de tweede Tour-etappe te laat binnenkwam, met ontslag als gevolg. 'Een nare periode.'

Rooks vond voor een miniem contract onderdak bij Priem, maar privé ging het allemaal mis. Hij won in 1994 nog wel de nationale titel maar stapte in de Tour gelijktijdig af met Theunisse. 'Het vertrek van mijn vrouw heb ik niet kunnen verwerken', gaf hij na de twaalfde etappe zijn mentale toestand aan.

Veertien jaar topsport, nadat een vriend hem ooit had aangespoord de fiets van zijn buurman eens uit te proberen in plaats van in het café te gaan zitten. Financiële onafhankelijkheid. 'Ik heb er alles uitgehaald', zegt hij tevreden. Rooks gaat voorlopig van het leven genieten. 'Dat is de laatste jaren te weinig gebeurd.'

Meer over