Bild, de grootste tegenstander van Klinsmann

Al wordt hij wereldkampioen, dan nog hoeft bondscoach Klinsmann niet te rekenen op lof van ‘Bild Zeitung’. Over de invloed van de machtigste krant op de Duitse ploeg....

Van onze verslaggever Charles Bromet

Omdat hij vond dat zijn privéleven de buitenwereld niets aanging, en hij niet wilde meewerken aan reportages over zijn liefdesleven, suggereerde het boulevardblad Bild dat Jürgen Klinsmann homoseksueel was.

De huidige bondscoach van de Duitsers was nog een jeugdig talent van Stuttgarter Kickers. Maar sinds dat incident, dat werd gevolgd door talrijke andere botsingen, is de relatie tussen beide partijen verstoord. Tijdens het WK lijken ze elkaar te gedogen.

Toen Duitsland de openingswedstrijd won tegen Costa Rica, werd de ploeg geknuffeld. Drie maanden geleden, na de 4-1 nederlaag tegen Italië, werd Klinsmann keihard aangepakt. En als Polen vandaag wordt verslagen, waardoor de achtste finale is bereikt? Dan zal de rol van de teruggekeerde aanvoerder Michael Ballack worden benadrukt.

Kort voor het WK hield Klinsmann nog een toespraak voor de hoogste bazen van Springer, de uitgever van Bild. Het praatje was bedoeld om zijn beleid toe te lichten en begrip te kweken voor zijn keuzen. Zo houdt Klinsmann niet van pottenkijkers binnen de poorten van zijn trainingskamp. En dat botst met de belangen van Bild.

Hoe het werkt bij het boulevardblad?

Elke belangrijke speler uit de Duitse selectie heeft een vast aanspreekpunt bij Bild. De verslaggever krijgt de laatste nieuwtjes en de speler hoeft zich geen zorgen te maken om kritiek van de machtigste krant van Duitsland. Bild vecht immers voor zijn trouwe medewerkers en doet er alles aan hun vijanden te beschimpen.

‘Hun werkwijze leidt bij andere media zowel tot bewondering als walging’, zegt Stefan Hermanns die de Mannschaft volgt voor de krant Der Tagesspiegel. ‘Ze hebben overal ingangen en daardoor vaak de laatste nieuwtjes. Maar ze voeren ook belachelijke campagnes en dan worden ze weggehoond.’

Hermanns noemt een voorbeeld. ‘Het volkslied werd niet meegezongen en dat was een redacteur van Bild tegen het zere been. Maar ik zat kort geleden achter hem bij een wedstrijd en toen heb ik hem ook niet horen meezingen. Zo belangrijk was het dus kennelijk niet.’

De redacteuren van Bild die de nationale ploeg volgen, wensen niet te reageren en willen ook niet worden geciteerd. Hun invloed achten zij ‘onmeetbaar’ en hun rol in de beeldvorming over de Duitse ploeg ‘totaal onbelangrijk’.

Toch wordt de honderd man sterke sportredactie gezien als de best geïnformeerde en meest invloedrijke van het land. Nog voordat in 1998 door de Duitse bond was bekendgemaakt dat Erich Ribbeck de nieuwe bondscoach zou worden, had een redacteur van Bild Ribbeck al te pakken.

Ribbeck, die een middagje was gaan golfen, kreeg de vraag voorgelegd: ‘Weet u eigenlijk wel waarom ik bel?’ Waarop de trainer een voor Bild zeer bevredigend antwoord gaf: ‘Ik weet toch wie de snelsten zijn.’

Ribbeck bleek een makkelijke prooi. Natuurlijk mocht het blad de teamopstelling een dag vóór de andere media hebben. En de terugkeer van Lothar Matthäus, door de jaren heen altijd een topinformant voor Bild, was vervolgens ook zo gepiept. De zwakke coach werd daardoor gespaard.

Tijdens het EK van 2000 in Nederland en België, waar Duitsland zich blameerde door al in de groepsfase te sneuvelen, wist Ribbeck zich tot het einde gesteund door Bild. Van andere media kreeg de krant vervolgens de schuld van de afgang in het buurland.

Ter vergelijking: toen Berti Vogts in 1990 Franz Beckenbauer, die voor een vergoeding van een miljoen euro per jaar columns schrijft voor Bild, opvolgde als bondscoach van de Duitsers, hield Der Kaiser hem voor dat hij het beste als columnist aan de slag kon gaan bij Bild.

Maar Vogts weigerde exclusieve informatie te schenken aan de krant, omdat hij dan niet meer in de spiegel zou durven te kijken. De 100 duizend mark per jaar die hem werd gegarandeerd, bracht hem niet in conflict met zijn geweten.

En dan treedt bij Bild een ijzeren wet in werking die ook Klinsmann maar al te goed kent: als Duitsland wint, zijn de spelers verantwoordelijk. Verliest de ploeg, dan kan de coach zijn borst natmaken.

Nürnberg-trainer Hans Meyer, in het verleden trainer/coach van FC Twente, spreekt er zijn afschuw over uit. ‘Het zou zo moeten zijn dat Klinsmann wordt beoordeeld op het werk dat hij aflevert en de progressie die hij met het team boekt. Maar zijn grootste tegenstander is Bild, dat steeds wel iets vindt om hem aan te pakken. Dat is waanzin.’

Meer over