'Bij Duncan weet je het nooit'

CORNALD MAAS in gesprek met COR STUTTERHEIM (61), president-commissaris van LogicaCMG, en NORMA STUTTERHEIM-QUIGLEY (60), uit Breukelen. Zij zijn de ouders van Duncan Stutterheim (36), directeur van het dance-imperium ID & T....

Cornald Maas

Moeder Duncan woont nu ruim een jaar in Australië, met zijn vrouw Lisca en zijn dochtertjes June en Phoenix.

Vader Hij breidt er zijn bedrijf uit. Hij werkt er vooral aan Sensation White, een fenomeen én een exportproduct, een soort dance-carnaval in het wit.

Hij coördineert alle ID & T-activiteiten vanuit Sidney, maar hij heeft ook nog steeds zijn huis in Amsterdam, aan de Prinsengracht. Alleen: daar heb je de grachtengordel, en daar wil je ook wel eens vanaf. Duncan werd geleefd, waar hij ook kwam. Het werd tijd om even afscheid te nemen.

Moeder Ik mis de kleinkinderen wel. Gelukkig is er e-mail en skype. Geregeld praat ik met ze terwijl ze op beeld te zien zijn. Wanneer ze defi nitief terugkomen, weet ik niet – bij Duncan weet je het nooit.

Vader Hij is altijd eerder terug of langer weg.

Moeder Wispelturigheid is hem niet vreemd. Hij is ook heel ambitieus.

Vader Misschien wel omdat hij lange tijd zo klein was – we hebben zijn botten nog laten meten. Duncan is een echte entrepreneur. Anders dan ik is hij geen manager, en dat kan voor fi nanciële mensen een ramp zijn. Begon hij het eerste trendy dancerestaurant van Nederland, was hij er kort nadat hij het had opgezet alweer op uitgekeken.

Moeder Hij was geen makkelijk kind. Altijd druk, altijd bereid iets nieuws aan te pakken.

Vader Ondernemend is hij van jongs af aan geweest. Als kind verkocht hij knikkers. Hij deed aan judo, aan zeilen, biljarten, honkballen, en in alles wilde hij excelleren.

Moeder Ik holde van sportkantine naar sportkantine. Haalde ik hem op van pianoles, bleek hij daar niet te zijn geweest. En als hij volgens afspraak om 12 uur ’s avonds thuis was, glipte hij later via het slaapkamerraam weer weg. Ik heb me wel zorgen gemaakt: wat moet er van hem worden? Hij slaagde niet voor zijn vwo-examen. Van de ene op de andere dag richtte hij een koeriersbedrijf op.

Vader Ik heb daarvoor de slogan nog gemaakt: ‘Met zorg bezorgd’. Ik heb hem altijd gesteund en hem dagelijks adviezen gegeven, wat niet wil zeggen dat hij er altijd naar luisterde.

Moeder We hebben hem niet heel erg verwend. We vonden het belangrijk dat hij ook de andere kant van het leven leerde kennen – op zondagochtend werkte hij in een ziekenhuis.

Vader Zat hij daar om 6 uur ’s ochtends toiletten te krabben. Maar ik bracht hem er wel in mijn Mercedes heen. Precies hetzelfde bij de krantenwijk die hij tijdelijk deed: zat hij naast mij in de auto – in die regenbuien had hij geen zin.

Moeder Daar was ik het helemaal niet mee eens. Maar soms is het makkelijker om ‘ja’ te zeggen dan ‘nee’.

Vader Noem het compensatie. Ik was vaak een groot deel van de week weg; pa moest immers carrière maken.

Moeder Ik was min of meer de politie-agent, ben altijd zorgzaam geweest. Wat ik Duncan vooral gunde: dat hij gelukkig zou worden. Wat helpt is dat hij stressbestendig is en goed met tegenslag omgaat.

Vader Zijn emoties zal hij niet snel laten zien. Duncan lijkt, net als ik, extravert maar is eigenlijk een binnenvetter.

Moeder Miles, zijn jongere broer, die ook al snel bij ID & T kwam werken, was spontaner en directer. Hij had, anders dan Duncan, nooit last van buien. Miles was altijd vrolijk.

Vader Miles kwam zeven jaar geleden om het leven toen hij op weg naar huis met zijn auto tegen een boom reed. De begrafenis was een grootse happening, met als motto dat juist op de dag dat je begraven wordt het leven gevierd moet worden. Iedereen kwam in het wit, de latere kleur van Sensation, dat ooit door Miles werd bedacht. Daarna trad de doodse stilte in en in die periode was Duncan vooral bij ons thuis. We voerden geen ellenlange gesprekken over de dood van zijn broer.

Moeder Cor en ik spraken er samen wel veel over. Cor is mijn psychiater – met hem kun je alles bespreken, omdat hij zo goed kan luisteren.

Vader Ik kom uit een bedrijf waar veel gebeurd is. Ik heb mensen meegemaakt die in hun werk stabiliteit zochten, omdat die thuis node werd gemist. Wat dat betreft mag ik van geluk spreken: Norma zorgt voor balans. Wij denken elke dag aan Miles, wij zoeken naar een manier om het verdriet te verwerken, naar een plek voor het verdriet, en een routine. We leggen nog steeds bloemen op de plek waar Miles is verongelukt, we bezoeken zijn graf op Zorgvlied. Dat wil niet zeggen dat je niet, op onbewaakte ogenblikken, plotseling volschiet.

Moeder Maar dat mag.

Vader Je bent pas dood als je vergeten bent. De nog bestaande website van Miles wordt, zo blijkt uit het gastenboek, veel bezocht.

Moeder Duncan bezoekt zijn graf een hoogst enkele keer.

Vader Een paar maanden na de dood van Miles is Duncan gaan reizen. Hij wist het niet meer, hij moest op zoek naar zichzelf. En hij heeft zichzelf ook wel gevonden, mede dankzij zijn vrouw Lisca. Hij heeft afstand nodig, en die heeft hij nu, zeker in Australië.

Moeder Dat hij, na zo’n dynamisch leven te hebben geleid, zo’n geduldige, rustige vader is geworden, was voor ons een verrassing. Duncan is meer gaan relativeren, en hij is ook aardiger geworden. Volwassener is hij ook: je kunt beter met hem praten.

Vader Voor Duncan was Miles zijn buddy, zijn beste vriend, zijn zakenpartner. Duncan liet zich geregeld leiden door zijn intuïtie maar checkte vóór hij een beslissing nam, altijd alles bij zijn jongere broer. Eigenlijk was Miles de enige die alles van hem wist – bijna alles.

Meer over