Bij De Loor houdt het leven niet op na het schaatsen

Ze uitte haar ongenoegen over de samenstelling van de kernploeg, maar toch is BARBARA DE LOOR (24) dit seizoen sneller dan ooit....

'TOPSPORT past eigenlijk helemaal niet bij Barbara de Loor', zegt Barbara de Loor. Het liefst duikt ze op een vrije dag 'lekker anoniem' onder in de drukke binnenstad van Amsterdam. Terrasje, krantje, kijken en genieten. Maar juist haar schaatsprestaties dwingen haar steeds vaker in het middelpunt van de belangstelling.

Het ontbreekt haar aan het egoïsme dat af en toe nodig is om ten koste van anderen de top te bereiken. Liever voert ze 's avonds diepe gesprekken met haar concurrenten, onder het genot van een borrel. Het leven van een topsporter kent echter veel eenzame momenten. En dan verlangt ze, ver weg tijdens een trainingskamp in Inzell of Berlijn, naar de gezellige avondjes met vrienden of familie.

Toch koos De Loor drie jaar geleden bewust voor een leven als topsporter. Ze verhuisde naar Heerenveen om met het Friese gewest van Sijtje van der Lende mee te kunnen trainen. 'Ik ben helemaal gek van het schaatsen, dat is mijn drive. Het geeft een geweldige kick om hard door de bochten te gaan. Maar mijn geluk is niet afhankelijk van schaatsen.

'Veel topsporters leven met oogkleppen op. Maar als je alleen schaatsen als doel hebt, dan blijft er verdomd weinig over na je carrière. Bij mij houdt het leven niet op na het schaatsen, ik heb veel andere kwaliteiten', zegt De Loor aan de vooravond van de WK afstanden.

'En het blijkt nu dat het op die manier dus ook kan. Ik schaats nog steeds en ik zet goede prestaties neer. Ik zou echt geen betere schaatser zijn geweest als ik me de afgelopen jaren egoïstischer zou hebben gedragen.'

Weloverwogen kiest De Loor haar woorden, bang om verkeerd begrepen te worden. Ze wil geen kwalificaties aan de verschillende benaderingen verbinden. 'Het één is niet per definitie beter dan het ander.' Hoewel collegaschaatsers haar afwijkende houding in het verleden wel bekritiseerden. Want Barbara zou het al gaaf hebben gevonden om in de kernploeg te zitten, maar of ze zich nou het leplazerus trainde. . .

Maar dat was kritiek in een periode dat De Loor altijd en eeuwig de vierde Nederlandse was. Dit seizoen kwam de ommekeer. Bij het WK allround verbeterde ze het Nederlands record op de drie kilometer, met 0,01 seconde. 'Het was natuurlijk geen enorme verbetering, maar voor mij was het belangrijker dat ik nu eindelijk eens de beste Nederlandse was.'

Het tijdstip waarop, kwam vrij onverwacht. De Loor voelde zich niet 'happy' in de vrouwenkernploeg waar ze het hele seizoen noodgedwongen met slechts twee mensen moest optrekken: Renate Groenewold en Sijtje van der Lende. 'Ik kan het heel erg goed met hen vinden, maar het is geen volwaardige ploeg. Het werkt niet, ik word doodongelukkig als ik niet meer mensen om me heen heb.'

De Loor heeft bij de bond aangedrongen op een gemengde allroundploeg. En nu de uitstroom bij de KNSB in een stroomversnelling is geraakt, is er een gerede kans dat de bond dat verzoek volgend seizoen zal inwilligen. 'Zo wil ik het volgend jaar niet meer. Anders ben ik ook weg. Er is talent genoeg in Jong Oranje, laat die dan maar doorstromen.'

Het is niet bedoeld als verkapte sollicitatie naar een plaats in de ploeg van succescoach Peter Mueller, zegt De Loor. Want liever blijft ze Sijtje van der Lende trouw, onder wier leiding ze zowel mentaal als fysiek een enorme groei doormaakte. Bij de Spelen resulteerde dat in de vierde plaats op de vijf kilometer, op minder dan een seconde van het brons.

'Dat was heel duidelijk het moment dat ik door alle mentale en fysieke barrières ben heengegaan. Ik reed meer dan veertien seconden van mijn persoonlijk record af. Ondanks de verzuring en de pijn had ik de mentale kracht om door te gaan. Maar dat heb ik dat seizoen dan ook wel geleerd.'

Het was het jaar van de waarheid. Toen ze er bij de NK afstanden niet in slaagde zich te plaatsen voor de Spelen, werd elke wedstrijd gezien als kwalificatiemoment. Op de valreep kwalificeerde zij zich bij de World Cup in Innsbruck via de vijfde plaats op de 1500 meter voor Nagano. 'Dat jaar heeft me gesterkt. Ik moest me elke keer bewijzen. Daardoor bleek ik in de zomer ineens veel meer trainingsarbeid aan te kunnen dan het jaar ervoor.'

Was het vroeger astma die haar verhinderde de trainingsarbeid op te schroeven, tegenwoordig zijn het hartritmestoornissen die problemen veroorzaken. In april wordt ze eraan geopereerd. 'Ik heb het al vijf jaar, maar de laatste twee jaar steekt het steeds vaker de kop op. Als topsporter balanceer je veel op het randje.

'Het is vervelend, maar niet gevaarlijk. Anders is de keuze niet moeilijk, dan stop ik en ga ik mijn aandacht richten op andere dingen. Soms vind ik het jammer dat ik daar zo weinig tijd voor heb, maar aan de andere kant geniet ik er nu des te meer van.

'Gelukkig hoef ik die keuze niet te maken.'

Meer over