Bianca Berends

Bianca Berends (1971) stuurde een Bea in naar Paleis Het Loo, maar die werd niet geselecteerd voor de expositie. In 2004 werd een portret van haar hand uitgekozen voor de BP Portrait Awardexpositie van de National Portrait Gallery in Londen. In Nederland heeft haar werk onder meer in het Kröller-Müller Museum, Noordbrabants Museum en Museum de Fundatie gehangen. Na vijf jaar van voornamelijk werk in opdracht wil Berends de komende twee jaar alleen vrij werk maken.

Stijl? 'Klassiek-realistisch, maar met schilderachtige streek. Ik houd niet van uitgewerkte portretten.'

Is een staatsieportret anders dan werk voor particulieren? 'De lichtinval moet formeler bij een staatsieportret. Bij kinderen vind ik het leuk als zonlicht speels op het gezicht valt, maar bij directeuren (zoals boven) is het licht dramatisch. Dat geeft een bepaalde status. Ze willen vaak driekwart geportretteerd worden, met de handen erbij. De kleuren zijn vaak rustiger.'

Hoe werkt u? 'Ik wil zien waar het schilderij komt te hangen, dus ga ik voor het kennismakingsgesprek naar mensen thuis of hun kantoor. Samen bespreek ik de compositie. Dan maak ik een serie foto's. Dat wordt de basis van het portret. Pas als ik klaar ben nodig ik de geportretteerde uit voor een zitting. Dan werk ik de details bij.

'Het nadeel van livesessies is dat de uitdrukking op iemands gezicht expressieloos wordt. Na een uur keer je naar binnen. Terwijl ik ervan houd als een karakter in het portret terugkeert.'

Wie is de baas? 'Ik bepaal zelf het materiaal dat ik voor het portret gebruik. Ik ben beter in het beslissen over wat een goed portret wordt dan de opdrachtgever. Er komt een flinke portie mensenkennis bij dit vak kijken.

'De klant bepaalt het formaat, want dat hangt samen met de prijs. Ik werk het liefst op grote doeken. Ik laat de klant ook de toon van de achtergrond kiezen. Moet het rustig of kleurig?

'Als het schilderij af is, vraag ik: spreekt het schilderij je aan? Als dat zo is, komt het goed.'

Mooier op het doek? 'Mannen maak ik niet mooier. Dat vragen ze me nooit. Al zal ik een enorme onderkin niet benadrukken. Bij vrouwen ga ik niet elke rimpel schilderen, dan krijg ik gezeur. Ik vind het ook niet interessant. Ik zou zelf ook willen dat een schilder mild voor me is.

'Als het doek maar emotie uitstraalt. Niet te uitbundig, een twinkeltje in iemands ogen. Dat kan ook bij directeuren.'

Portretschilderkunst.nl

undefined

Meer over