Bezinning en chaos

In klassieke oorlogsfilms is er meestal geen tijd om te filosoferen over goed en kwaad of over leven en dood. Terwijl dat in zo'n setting eigenlijk juist voor de hand ligt. Dat maakt de toon die Terrence Malick in The Thin Red Line aanslaat zo bijzonder: steeds weer zoeken zijn personages in gedachten naar de zin van het leven, naar God en naar een antwoord op de vraag hoe de mens zichzelf steeds weer tot totale vernietiging kan aanzetten. En dat tegen de achtergrond van een slopende strijd tussen Amerikaanse en Japanse soldaten, tijdens de Slag om Guadalcanal in de Tweede Wereldoorlog.

Malick maakte met deze verfilming van James Jones' gelijknamige roman zijn eerste speelfilm in twintig jaar, nadat hij dankzij de meesterwerken Badlands (1973) en Days of Heaven (1978) een haast mystieke figuur was geworden. Verspringend van de ene militair naar de andere, van een gezicht naar een landschap of van een kapotgeschoten lijk naar een fragiel plantje in het gras, geeft Malick (The Tree of Life) zijn geheel eigen draai aan het oorspronkelijke boek; soepel wisselt hij het slagveld in voor warmbloedige flashbacks naar het thuisfront en maant hij het lawaai van bommen en mitrailleurs tot stilte met de meerstemmige voice-over. De een zal het maar een trage, pretentieuze bedoening vinden; de ander vindt het juist magistraal hoe Malick bezinning en reflectie koppelt aan chaos, ellende en verderf.

The Thin Red Line (Terrence Malick, 1998)

RTL7, 20.30-0.00 uur.

Grote namen, kleine rollen

Veel beroemde acteurs in piepkleine rolletjes, ook dat kenmerkt The Thin Red Line. Oorspronkelijk zaten Billy Bob Thornton, Martin Sheen, Mickey Rourke, Gary Oldman en Bill Pullman óók in de film, terwijl Thornton zo'n drie uur aan voice-overmateriaal insprak; ze 'sneuvelden' allemaal in de (nog steeds bijna drie uur durende) eindversie.

Definitely, Maybe

(Adam Brooks, 2008) Een man die op het punt staat te scheiden, vertelt aan zijn vroegwijze dochtertje hoe hij jarenlang tussen drie vrouwen fladderde, terwijl één van hen uiteindelijk haar moeder werd. Wie van de drie, dat verklapt Will niet. Ligt het dan aan de haarkleur van de vrouw in kwestie of ze met hem het happy end haalt, of wijzen de wetten der romantische komedie toch eerder op het frisse wicht dat tot twee keer toe een blauwtje bij hem loopt? Die speelse zelfbewustheid is de grootste kwaliteit van de film; diens fletse hoofdpersonage de minste. Wat zien al die vrouwen in Will? Bovendien veroorzaakt het gemak waarmee hij zijn relaties inruilt steeds meer afkeer. Werkt het niet met vrouw nummer twee, dan snel weer terug naar nummer een. Of drie. Flirten wordt zo iets roofdierachtigs, de liefde een driftmatige aangelegenheid. Je kunt je afvragen of dat wel de bedoeling was.

RTL5, 20.30-22.45 uur.

De Storm

(Ben Sombogaart, 2009) De Storm is geen rampenfilm, benadrukte regisseur Ben Sombogaart in interviews. Weliswaar is het de eerste speelfilm over de watersnoodramp van 1953, maar de nadruk ligt niet op de aard en omvang van de noordwesterstorm die grote delen van Zeeland, Zuid-Holland en West-Brabant onder water zette. In plaats daarvan belicht de film één persoonlijke geschiedenis. De Storm vertelt het fictieve verhaal van Julia, een 18-jarige moeder die in de rampnacht haar baby kwijtraakt. Zo voortvarend als De Storm begint, zo haperend is het vervolg, waarin Julia met alle mogelijke middelen haar baby probeert te bereiken. De overstroming wordt niettemin overtuigend vormgegeven, met complexe digitale effecten en maandenlang geploeter in een ondergelopen polder.

Nederland 1, 21.25-23.00 uur.

undefined

Meer over