Best Kept Secret 2013: muzikale sprookjes bestaan

Kan dat? Naast de eindeloze reeks popfestivals die we al hebben, nog één op poten zetten? Succesvol en met eigen smoel? Ja, dat kan. En wel zo.

Alex Turner, zanger van Arctic Monkeys Beeld ap
Alex Turner, zanger van Arctic MonkeysBeeld ap

Toch even die verwondering, bij het betreden van het nieuwe Nederlandse popfestival Best Kept Secret, vrijdagmiddag nabij Hilvarenbeek. Ah, een sprookjesbos. Je dacht alles wel zo'n beetje te hebben gezien op popfestivalgebied, maar hier wandel je langs podia in het groen, aan kronkelende en mysterieus uitgelichte paadjes en een watertje als een bosmeer. Een hoog kaboutergehalte, en je bestelt dat eerste biertje dus aan de Kabouterbar terwijl je een blik werpt op zomaar een Engels bandje, ook al zo raadselachtig Swim Deep genaamd.

Best Kept Secret, een driedaags (kampeer)festival met grote toekomstplannen van het nieuwe agentschap Friendly Fire, was een tikje geheimzinnig in de aanloop (vandaar de naam), en bleef dat gelukkig gedurende drie heuglijke dagen rond recreatieterrein en safaripark Beekse Bergen.

Zo kon je een nergens op het blokkenschema aangegeven vierde podium ontdekken: een dj-altaar omgeven door roestige containers, waar bandleden met het optreden nog in de benen zich konden melden voor een draaisessie. Spannend. Maar belangrijker: Best Kept Secret bood wat je op basis van die sprookjeslocatie én het behoorlijk rake programma mocht verwachten, en wat ook wel een vereiste is voor zo'n nieuwe speler op de stugge festivalmarkt. Magische momenten, die stevig genoteerd staan in het popgeheugen van hen die erbij waren.

Bandjesvijver
Geef een nieuw, groot festival dat bestaansrecht moet krijgen naast dino's als Lowlands, Pinkpop en nieuwe klanten als Into The Great Wide Open, maar eens smoel in een volgens sommigen verfestivalliseerd land als het onze. Vissen in dezelfde bandjesvijver en toch een eigen gezicht boetseren. Het lukte Best Kept Secret en dat besef drong door ergens halverwege dag twee.

Want wat hadden we tot dan gezien? Heel veel eigenwijze, licht dwarse popmuziek van bijvoorbeeld Swim Deep, de elektronische grafherrie van Black Dice en Fuck Buttons, of de hyperenergieke garageband Splashh. Daarnaast prachtig verzorgde shows van Arctic Monkeys en bands die op het hoofdpodium boven zichzelf uitstegen, zoals het Belgische Balthazar, en het bij vlagen bedwelmend mooie Efterklang.

Urgente popmuziek
Maar steeds had je het gevoel muziek te horen van nu, urgente popmuziek, spot on gekozen door de programmeurs, en dat gevoel werd gedurende drie heerlijke dagen alleen maar sterker. Er was een mooie route af te leggen langs het nieuwe, rauwe liedjeswerk van bands als Wavves, Palma Violets, No Age en natuurlijk Traumahelikopter. Je kon buurten bij de soms lekker irritante hiphop van Tyler, The Creator en de meezingmeligheid van Macklemore & Ryan Lewis. Het fluwelen en romantische randje werd aangebracht door singer/songwriters met een plusje achter de naam: Agnes Obel, of Damien Rice.

Zo staat Best Kept Secret dus op de festivalkaart. Onafhankelijk, eigenwijs. Als festival waar ook de kleinere bandjes uit het clubcircuit een kickstart kunnen krijgen op een nu eens wat groter podium. Met een hoogwaardig muzikaal profiel, dat (voorlopig) geen reliëf krijgt door meganamen, comebackbands met retrowaarde, of straattheater, buitenbios en discussiefora.

Het gaat om de muziek, en goede ook. Dat Best Kept Secret met die vooraf al aangegeven richtlijn een bloedserieus poppubliek trok en met 15 duizend bezoekers uitverkocht was, is veelzeggend. Dat dat publiek overwegend ook nog eens erg jong was, lijkt goed nieuws voor de organisator. Met zo'n aanhang kun je iets opbouwen.

undefined

Meer over