Beslissing

WE ZIJN iets te laks met onze speurtocht naar de volledige culinaire verzorging voor een geslaagde partij, want over anderhalve maand houdt Flip op met werken en daar zit een etentje voor zo'n twintig man aan vast....

Als huismus met bescheiden culinaire talenten wantrouw ik het moderne restaurant, omdat je te vaak hoort dat ze pakjes en blikjes gebruiken waar ik zelf de klassieke roux als basis neem. Of ze prediken een imago van exclusiviteit dat ons een onwelkom gevoel geeft. Of ze vragen merkwaardige prijzen voor gerechten waarvan ik de ingrediënten te goed ken om niet heel gierig te reageren.

In alle restaurants waar we in de loop der jaren weleens gegeten hebben, is het meer regel dan uitzondering dat je heel veel vet aangeboden krijgt. De trend mag dan slank zijn, maar de restaurants zetten niet eens op hun menu hoeveel calorieën in een gerecht zitten! Men bakt, frituurt en verroomt zo uitbundig, dat het moeilijk is om een lekkere maaltijd te bestellen zonder te moeten terugvallen op de eeuwige salade. Als je uitgaat wil je je toch geen konijn voelen? De obers kijken je ook zo minachtend aan als je magere, kleine gerechten verlangt.

Dat zijn mijn bezwaren in een notendop. Flip kijkt mopperig naar de mogelijkheid tot parkeren voor de gasten, en zo zullen we samen tot het laatste moment doen alsof het allemaal daarom gaat. Maar we verzwijgen het echte obstakel. We zijn alletwee veel te verlegen voor zo'n etentje. We vinden dat gewoon griezelig. En er komt zo'n gigantisch emotioneel moment achteraan voor Flip. Als hij eenmaal gegeten heeft, gaat hij nooit meer naar zijn werk! Dus wij talmen en weifelen. Mompeldemompel. Hmm. Misschien. Ach, we zien wel.

Meer over