Bert Wagendorp

BERT WAGENDORP

De Tweede Kamer houdt zich deze dagen bezig met filibustering. Mooi woord, naar het schijnt een verbastering van het Nederlandse 'vrijbuiten'. Omdat het zo'n lekker woord is, en bovendien weer eens wat anders, schrijven parlementaire journalisten het graag op.

Filibustering klinkt veel beter en ook minder negatief dan 'traineren' of 'vertragen'. Bovendien doen ze in het Amerikaanse parlement graag aan filibustering, zodat je je als PVV- of SP-Kamerlid deel voelt van een grote parlementaire traditie, als je aankodigt te gaan filibusteren.

Deze week werd het filibusteren ingezet om wetgeving voor een hogere eigen bijdrage in de zorg te vertragen en ook om de verhoging van de AOW-leeftijd over de verkiezingen van 12 september heen te tillen.

Wat blijkt? Nederlandse Kamerleden kunnen niet filibusteren. Ze kunnen zeven jaar een besluit over de Hedwigepolder traineren, maar dat is iets anders. Ze ontberen de klasse de parlementaire historie in te gaan en het Lenteakkoord van de Kunduz-coalitie de vergetelheid in te filibusteren.

Het idee was om middels ellenlange toespraken de besluitvorming zodanig te vertragen dat de wetsvoorstellen deze week niet meer naar de Eerste Kamer konden worden gezonden, waarna ze óver het reces (vakantie van 6 juli tot 3 september) en de verkiezingen zouden moeten worden heengetild. Vervolgens zouden de filibusters hun verhoopte verkiezingszege gebruiken om de vermaledijde plannen definitief af te schieten.

Het wereldrecord filibusteren staat op naam van de Amerikaanse senator Strom Thurmond (1902-2003) die in 1957 24 uur en 18 minuten aan het woord was over de burgerrechten. Thurmond begon met het in alfabetische volgorde voorlezen van de kieswetten van alle staten. Daarna ging hij krachtig door met de Onafhankelijkheidsverklaring, de Grondwet en de afscheidsrede van George Washington.

De poging was tevergeefs, de Civil Rights Act werd aangenomen. Niettemin zette Thurmond met zijn heroïsche verbale obstructiepoging wel de norm voor filibustering zoals het bedoeld is. Groots, meeslepend en nietsontziend.

Ruim een halve eeuw later bereikt het filibusteren eindelijk deze kusten. Ik hoopte dat een Kamerlid de handschoen zou opnemen. Dat er een jonge, fitte en welbespraakte PVV'er of SP'er in de ring zou verschijnen die een etmaal en een half uur spreektijd had aangevraagd. En die daarna achter het spreekgestoelte zou plaatsnemen en stug de tijd ging vollullen, hoe Kamervoorzitter Verbeet hem ook zou manen haast te maken en een punt te zetten: nieuw wereldrecord.

Zodat ons parlement eindelijk weer eens de internationale pers zou halen en we konden laten zien dat onze volksvertegenwoordigers niet met zich laten sollen.

Maar toen ik een Kamerlid van de SP trots naar minister Schippers zag zwaaien met de stapel e-mails die hij bij wijze van filibustering ging voorlezen, wist ik al hoe laat het was. Filibustering in de polder. Geen van de filibusterende parlementariërs kreeg de aangevraagde spreektijd vol. Het was, filibustertechnisch gesproken, een afgang.

Léon de Jong (PVV) kwam dinsdagavond niet verder dan een speechje van drie uur. Hij las stukjes voor uit het Historisch Nieuwsblad, om de Nederlandse pensioenregeling in historisch perspectief te zetten. Waarom pakt zo'n man Reves Oud en Eenzaam er niet bij, om de AOW in perspectief te zetten?

Laten we het gewoon 'zieken' gaan noemen, de hoge kunst van het ware filibusteren is voor ons te hoog gegrepen.

undefined

Meer over