bericht uit

Bericht uit Londen: de herrijzenis van de befaamde theehut, ontmoetingsplaats van klussers, taxichauffeurs en hondenuitlaters

Achteraf gezien was het een voorbode van de lockdownellende. Na een voetbaltraining bij Long Lane fietsten mijn zoon en ik begin vorig jaar over de Blackheath toen we in de verte veel zwaailichten zagen. Dat was meer dan een aanrijding of een steekpartij. De journalist in me kon zich niet bedwingen en we reden door het donker over de hoogvlakte in het zuidoosten van Londen om polshoogte te nemen. Aangekomen nabij de plek des onheils, langs de Romeinse weg tussen Dover en Londen, sloeg de schrik toe.

De nieuwe Blackheath Tea hut Beeld Patrick Ijzendoorn
De nieuwe Blackheath Tea hutBeeld Patrick Ijzendoorn

De theehut! Het is de theehut! Een Mercedes had zich in The Blackheath Tea Hut geboord. Honderd jaar lang had het stormen en de Luftwaffe weerstaan, maar een roekeloze automobilist had deze 24-uurs ontmoetingsplek voor taxichauffeurs, klussers, hondenuitlaters en, in de avond, Harley Davidson-rijders gereduceerd tot een schroothoop. Uitbaatster Jackie was gewond geraakt: een gebroken sleutelbeen en brandwonden door kokend theewater dat ze over zich heen had gekregen. De bestuurder was, zoals dat gaat, ongedeerd.

Nadat de puinresten waren weggehaald, waren een picknicktafel en een vuilnisbak anderhalf jaar lang stille getuigen van waar eens een iconische pitstop stond. Het was een plek waar ik soms neerstreek, voor de gezelligheid, om het Londense leven aan me voorbij te zien trekken of om simpelweg van de weidsheid te genieten, te kijken naar de watertoren die in twee mijl oostwaarts als een piek op Shooter’s Hill staat. En waar anders in Londen kon je voor 1 pond een kop thee kopen?

Via Facebook zetten ontheemde hutgangers de Blackheath Tea Hut Appreciation Society op, met herinneringen aan bijvoorbeeld de fameuze Animal Burger, een burger met verschillende soorten vlees, plus wat stukjes ananas. Er verschenen zwart-witfoto’s, zoals van een man die samen met zijn paard een bestelling opneemt. ‘Going to the hut’ was iets vanzelfsprekends. Elders op het internet zamelden sympathisanten geld in om eigenaar Dubster Arfurzee – opgeleid aan ‘de Oxford Universiteit van het leven’ – te helpen bij de wedergeboorte.

Op weg naar de nabijgelegen tennisbaan, zag ik onlangs dat de theehut was herrezen. Net als de oude staat deze op wielen. Er mogen zich immers alleen tijdelijke gebouwen op de Heath bevinden. Wielen suggereren tijdelijkheid en in het aangezicht van de eeuwigheid is ook honderd jaar tijdelijk. Een paar dagen later bestelde ik thee bij Shannon. De automobilist, zo vertelde de opvolgster van de getraumatiseerde Jackie hoofdschuddend, was er met een boete van 250 pond (295 euro) vanaf gekomen, plus een aftrek van drie punten van het puntenrijbewijs.

Aan de picknicktafel trof ik Tuure, een uit Finland afkomstige brandweerman die een shaggie zat te rollen. Er volgde een gesprek over hoe hij goed leerde skiën in het Finse leger, over de ambulances die hij tijdens de coronacrisis had bestuurd en over de Finse sauna in de ‘Scandinavische wijk’ Rotherhithe. Nadat hij weer op zijn motor was vertrokken nam Jeremy zijn plek in, een 56-jarige buurtbewoner die vertelde dat zijn vader hier ook thee dronk. ‘Het voelde alsof met de hut de wereld was verdwenen, niet?’ vulde zijn partner Fiona aan.

De twee waren nog niet in hun rode Peugeot weggereden of Colin zetelde zich aan de praattafel, de stadionmanager van Millwall die op weg bleek te zijn naar het trainingscomplex in Bromley. Een broodje bacon etend praatte hij me bij over het nieuwe veld dat afgelopen zomer voor 1 miljoen pond was aangelegd. ‘Kom snel langs voor een wedstrijd’, luidde zijn uitnodiging. Terwijl hij zijn weg vervolgde, drong het besef door dat met de terugkomst van de theehut ook de coronacrisis echt voorbij was. Londen leeft weer.

Meer over