Beloonde straf

Wie niet werkt zal ook niet eten, zo leerde Paulus de inwoners van Thessaloniki. De Vlamingen zeggen speels: 'Die niet werkt met vlijt, is zijn boterham kwijt.' 'Geen arbeid, geen loon', bepaalt het Burgerlijk Wetboek....

Maar wat te doen met een geschorste werknemer? Moet zijn baas het loon gewoon doorbetalen, ongeacht de reden voor de schorsing?

Toenmalig minister De Vries zaaide in 1998 verwarring. In strijd met de heersende leer verkondigde hij dat een werknemer die wegens een disciplinaire schorsing (zeg maar voor straf) niet werkt, ook geen aanspraak heeft op loon. Aan zo'n schorsing ligt immers verwijtbaar gedrag ten grondslag, dat niet voor risico van de werkgever komt.

De uitlatingen van de minister leidden tot verdeeldheid en verwarring onder de deskundigen. Hoog tijd dus voor het oordeel van de Hoge Raad.

Tussen ene Van Gulik en zijn werkgever boterde het al langere tijd niet meer. Op zeker moment barstte de bom en schold Van Gulik zijn baas de huid vol. De laatste schorste Van Gulik en betaalde sindsdien geen loon.

De rechtbank achtte de schorsing terecht en omdat de schorsing Van Guliks eigens schuld was, bestond er volgens de rechtbank geen verplichting het loon door te betalen. Geheel in de lijn van minister De Vries.

De Hoge Raad had geen boodschap aan de minister en hield het simpel. Een schorsing ligt in de risicosfeer van de werkgever en dus moet hij het loon doorbetalen, ook als er gegronde redenen voor schorsing zijn en de schorsing aan de werknemer zelf te wijten is. Duidelijk. Maar zuur voor de werkgever, dat wel.

Gelukkig is er ook in deze situaties nog de 'redelijkheid en billijkheid'. Met deze juridische 'stoplap' kan altijd een écht onaanvaardbaar resultaat worden voorkomen. Zo vond de Hoge Raad eerder dat het onbillijk kon zijn dat een geschorste werknemer aanspraak kon maken op loon, als hij elders werkte.

Het recente arrest van de Hoge Raad is helder en past in de systematiek van het arbeidsrecht. Toch zou de onmogelijkheid van schorsing zonder loon wel eens kunnen betekenen dat werkgevers eerder naar het nog onbarmhartiger middel van ontslag op staande voet grijpen. De werknemer is dan, zonder arbeid, zonder loon en veelal zonder uitkering, nog veel verder van huis.

Meer over