Column

Belofte van achthonderd jazz-lp's

Eigenlijk is er nog niks verbroken.

Jazz-muzikant John Coltrane.

Dit is een werk van fictie. Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en personen berust op louter toeval.

O ja, joh?

In Bonita Avenue ontmoet Aaron Bever in de platenbieb van Enschede een gepensioneerde tandarts die hem achthonderd originele jazz-lp's in het vooruitzicht stelt. Miles Davis, Thelonious Monk, John Coltrane, Charles Mingus, Bill Evans en ga zo maar even een uurtje door. Alles op de beste labels, Amerikaanse persing, dik gitzwart vinyl, hardkartonnen hoezen, hij mag ze hebben voor een piek per stuk.

Nou, dat wil Aaron Bever wel. Maar steeds als hij de ex-tandarts belt, komt het ongelegen. Of de man staat z'n boodschappen af te rekenen, of hij krijgt over een kwartier een kunstheup, of hij reanimeert juist een verzopen kleinkind.

Bel me over een tijdje nog een keer.

Nu wil het dat ik die vent ken. Ooit, lang geleden, beloofde hij mij precies hetzelfde, alleen stonden we toen in de platenbieb van Utrecht, wat te denken geeft. Stroopte hij soms heel Nederland af met zijn dooie mus?

Die van mij overleed na een bijzonder lang sterfbed, mag ik wel zeggen. Zeker drie jaar heb ik de ex-tandarts, een zilvergrijze man in een ruitjesbroek, om de zoveel weken aan zijn belofte herinnerd, telefoontjes die steeds korter werden en ongemakkelijker. Het zegt iets over mijn hebberigheid dat ik aanhield, al speelde mee dat ik speciaal voor de ex-tandarts en zijn achthonderd jazz-lp's alvast een draaitafel had gekocht. En dat de cd's in die tijd nog 40 gulden kostten. En dat hij iedere keer toch weer zei dat ik later terug moest bellen.

Tot ik op een goed moment besloot (net als Aaron overigens, en in precies dezelfde bewoordingen, maar dat berust op louter toeval): steek die platen van je maar in je gepensioneerde reet.

Sindsdien, viel me deze week plotseling op, heb ik nauwelijks nog jazz-cd's gekocht. Een blokkade. Waarschijnlijk denkt mijn onbewuste nog altijd dat we op een dag met een boedelbak naar Huize Avondrood gaan om die klootzak van zijn jazz-lp's af te helpen. Tot die tijd vindt mijn onbewuste alle jazz duurder dan 1 gulden onzin, wat natuurlijk onzin is.

In de hoop dit psychologische juk af te werpen, heb ik gisteren bij amazon.de 114 jazz-cd's gekocht. '114 jazz-cd's?!' (Suzy.) 'Het is een begin.' (Ik.)

De therapie slaat aan. Zij het op een andere manier dan ik had verwacht. Pas nu de overdaad begint te schaden (het is ook wel veel Miles, Parker, Blakey, Coltrane tegelijk, ergens, Sun Ship staat nu op, een late Trane die volgens Suzy zeer geschikt is om in Guantanamo Bay onschuldige moslims mee te martelen), pas nu ik die achthonderd lp's eigenlijk niet eens meer zou willen hebben, ontstaat er ruimte om de ex-tandarts anders te bezien.

Vriendelijker. Minder hebberig.

Als een goed mens, bijvoorbeeld. Wellicht was zijn kleinzoontje de dag ná de toezeggingen komen logeren met in zijn koffer een plastic saxofoontje. En had de ex-tandarts meteen een plaat van Charlie Parker opgezet, waarnaar het ventje zeker dertig seconden gebiologeerd had staan luisteren, precies lang genoeg om de twijfel te laten toeslaan. Wist ik veel.

Wat het des te vreemder maakt, trouwens, om je platen daarna ook nog aan Aaron Bever te gaan beloven, helemaal in Enschede.

Meer over