'Bellen van een schaapskudde doen ons 's ochtends ontwaken'

Ernst (43) en Irene (39) Hendriksen..

'Op een bepaald moment vroegen we ons af, of we de herenmodezaak die we in Haarlem hadden, nog wel twintig jaar wilden voorzetten. Mijn vrouw Irene en ik zaten allebei zo ongeveer op de helft van ons werkzame leven, we misten de ruimte. We hadden genoeg van al het gejaag en gejakker. We wilden uit de tredmolen stappen van steeds méér en groter.

Ruim twaalf jaar hadden we leiding gegeven aan een gerenomeerde herenmodezaak in het centrum van Haarlem, overgenomen van mijn vader. Eerst als bedrijfsleiders, later als eigenaren. Hard werken, we bereikten het niveau dat we wilden, haalden de omzet die we voor ogen hadden, maar langzaamaan kwam toch de sleur en de routine.

Begin jaren negentig gingen we voor het eerst in Portugal op vakantie in de provincie Alto-Alentejo, het marmercentrum, een van de meest uitgestrekte agrarische gebieden dat in veel opzichten nog ongerept was. We werden er verliefd op.

We brachten er een paar jaar onze vakantie door, spraken met wat mensen en besloten daarop een stuk grond te kopen. Het idee was: ''leuk voor later'' om misschien ooit eens een huis op te zetten of, misschien nog leuker, een campinkje te beginnen.

Vanaf het ogenblik dat we het stuk grond eenmaal hadden, begon het echt te kriebelen. Toen we op een bepaald moment hoorden dat investeren in dit gebied (één van de armste van Europa) en met name investeren in toerisme vanuit Brussel met forse subsidies kon worden beloond, hebben we de knoop doorgehakt. Zaak verkocht, huis verkocht en alle schepen achter ons verbrand.

Met een volgepakte auto en twee dagen lang vier krijsende katten achterin, kwamen we meer dood dan levend aan op ons 'tijdelijke' adres. En hoewel we financieel een aardige reserve hadden, bleek snel dat iedere gulden of escudo die we 'opaten' er weer een minder was voor ons toekomstige bedrijf. We moesten een heel ander bestaan gaan leiden.

Ook werden we al vrij vlot geconfronteerd met de enorme traagheid van de bureaucratische molens. Afschuiven, delegeren of hoe je het maar wilt noemen, is een erfenis uit dictatoriale tijden. Later bleek dat er speciale wetgeving op het stuk grond van toepassing was, dat het veel te grootschalig en vooral ook veel te duur werd. We hebben er een punt achter gezet en het hele project verkocht aan een stel Engelsen.

Via een goede bekende hebben we het huis gevonden waar we nu wonen. Onze laatste centen zijn erin gegaan. We begonnen met de verbouwing van het huis in juli 2001.

Een nieuw dak, aanleggen van de elektriciteit (was er niet), het zoeken naar en het boren van water (was er niet), het aanleggen van een behoorlijke toegangsweg (was er amper). We werkten keihard mee met de bouwvakkers.

Daarnaast moesten we nogal wat papierwerk verrichten, telefoon en elektriciteit aanvragen. Telefonisch iets regelen is onmogelijk: je moet werkelijk overal naar toe, wachten op je beurt en hopen dat wat je uiteindelijk hebt afgesproken ook werkelijk wordt gedaan. Voorbeeld: op 30 augustus 2001 heb ik de aanvraag voor electra ingediend. Op 15 mei vorig jaar hadden we voor het eerst stroom. De tijdplanning liep ook met andere werkzaamheden geheel uit de hand.

De hele winter hebben we gewerkt aan de verdere aankleding van het terrein, de beplanting en de bouw van ons zwembad. Na een 'kleine vertraging' van twee jaar hebben we nu onze kleinschalige camping met maximaal dertig kampeerplaatsen in een olijfboomgaard zo goed als klaar voor het eerste seizoen. En sinds enige tijd hebben we eindelijk ook een eigen website:

www.campingrosario.com.

Of het allemaal de moeite waard is geweest? Al met al ja! Als je kiest voor een ander leven is het ook heerlijk om samen aan die droom te werken. Het grootste deel van ons in Nederland verdiende geld hebben we hier nu geïnvesteerd in huis en bedrijf.

We moeten het écht zuinig aan doen omdat we niet goed kunnen inschatten of we dit jaar of over twee, drie of vier jaar pas van de opbrengst van de camping kunnen leven. Maar het leven is hier veel echter, puurder, en waardevoller.

We wonen in een deel van Portugal, zo groot als Nederland met 600 duizend bewoners. We worden wakker van het geklingel van de bellen van een schaapskudde. We luisteren naar de stilte en hebben gemiddeld 300 van de 365 dagen per jaar de zon op onze bol.

We hebben een 'buurvrouw' van ruim 70 jaar (ze woont twee kilometer verderop) die met een enkele roos in de hand naar ons toe kwam om ons welkom te heten. We zien een boer op een, met muildier bespannen, kar met een mobieltje in z'n hand.

En we verwonderen ons over een auto die met draaiende motor voor een café staat terwijl de eigenaar binnen een babbeltje maakt. Het zijn allemaal van die kleine dingen die in Nederland absoluut niet meer bestaan of niet meer kunnen.

De belangrijkste suggestie voor anderen die ook zo'n stap overwegen is: houd je einddoel voor ogen. De weg erheen loopt zeker anders dan je hebt bedacht. Wil je samen met je partner iets beginnen, wees er dan zeker van dat je relatie een flinke dreun aankan.'

Meer over