Beledigen

THATCHER regeerde als een despoot, ze was onbehouwen, ze had geen eigen mening, ze maakte voortdurend kortsluiting, en van volwassen, onafhankelijke politieke afwegingen had ze nog nooit gehoord....

Jan Blokker

Aldus John Major in z'n binnenkort te verschijnen autobiografie over zijn voorganger.

Zulke dingen mag ik graag lezen.

De reactie van de ijzeren mevrouw had ik er liefst meteen op schrift bijgeleverd gekregen, maar die komt misschien nog. Haar antwoord laat zich natuurlijk raden, want ik herinner me nog hoe ze als backbencher een paar keer openbaarlijk geprobeerd heeft de vloer aan te vegen met de bleke kantoorbediende die haar was opgevolgd - maar juist daarom: beledigingen wil je zwart op wit vastgelegd zien. Zoals Johns secretaresse voor de eeuwigheid opschreef hoe hij, na Margarets interrupties in het Lagerhuis, had uitgeroepen:

'Dat mens is geschift. Ik wil dat ze wordt vernietigd.'

Waarom lezen we zulke dingen nooit van Nederlandse politici?

Den Uyl haatte Van Agt. Maar z'n pen in vitriool dopen en het opschrijven? Ho maar.

Duivesteijn, Oudkerk en Van der Ploeg hadden de pest aan Wallage, en hadden hem graag al in 1994 naar Groningen verbannen. Maar afgezien van wat onhandig gestook hielden ze het voor zichzelf, en hooguit mompelden ze na vijf borrels een paar scheldwoorden in Nieuwspoort. Nooit genotuleerd.

Bolkestein over Wiegel, en omgekeerd; Heerma over De Hoop Scheffer en omgekeerd; Pronk over Herfkens, over Kok en over alle andere leden van de Partij van de Arbeid die hem niet zagen zitten als premier van het tweede kabinet Den Uyl: hoeveel stof tot afkeer, minachting en wrok! Maar geen woord van overgeleverd.

Leonie van Bladel versus Hedy d'Ancona kwam misschien nog het dichtst in de buurt. Maar die sloegen mekaar met een tasje, zonder aan een behoorlijk proces-verbaal toe te komen.

Duitsers hebben het weer wel: lees straks de bekentenissen van Lafontaine, die onthult hoe het jonge vrouwtje van Schröder de familie 's nachts uit bed belde om tussen Oskar en Gerhard een verzoening teweeg te brengen, die uiteraard niet blijvend kon zijn, want Schröder was en bleef een onbetrouwbare hond.

Nogmaals: waarom wij niet?

Gedeputeerde Wolf van Zuid-Holland stapt op. Tijd voor de vuilewaslijst, zou je zeggen. Eindelijk de waarheid over mevrouw Leemhuis, wil je hopen. Opening van zaken over de 400 miljoen die de commissie-Van Dijk nog niet heeft kunnen thuisbrengen. Het laatste nieuws over de relaties van Karel Baarspul met Palermo en Moskou. Het hoeft van mij niet eens waar te zijn, als het maar is geboekstaafd.

Hoeveel nauwer zou ik me als burger bij de politiek betrokken voelen als die mensen met hun dagboeken voor de dag kwamen!

Mevrouw Netelenbos, voor een onduidelijke zakenmissie in Zuid-Afrika, liet zich gisteren in Pretoria toezingen door ontevreden zwarte vrouwen, en raakte zo ontroerd dat ze spontaan uitriep: 'De vrouwen aan de macht!', waarna haar een langdurige staande ovatie ten deel viel. 'Dan besef je weer', concludeerde de bewindspersoon van Verkeer en Waterstaat, 'waarom je in de politiek bent gegaan.'

Maar een zakenman uit haar gevolg, las ik in NRC Handelsblad, zei verbitterd: 'Ze gaat liever op de foto met zwarten in een township dan zich in te zetten voor het bedrijfsleven.'

Dat is tenminste iets.

Zouden om te beginnen niet alle zakenlieden die met Nederlandse ministers op reis gaan, hun bevindingen kunnen publiceren?

Meer over