Beierende kerkklokken in de mist

Erik van den Berg deelt dagelijks een opmerkelijk fragment uit zijn verzameling historische dagboeken.

null Beeld anp
Beeld anp

Beieren, 24 november 1974

Buiten mist, zo ijzig dat ik het niet zeggen kan. Op de vijver drijft een vlies van ijs. De vogels ontwaken, geluiden. Op het pad klinken mijn voetstappen zo hol. Mijn gezicht droogde ik in het huisje met een handdoek die daar hing; hij rook zo bijtend naar zweet dat ik de stank de hele dag bij mij zal houden.

In het begin moeite met de schoenen. Die mogen niet knellen, ze zijn nog te nieuw. Ik probeerde het met wat schuimrubber en bij iedere beweging ben ik zo voorzichtig als een dier en ik heb, geloof ik, ook gedachten als dieren. Binnen, naast de deur, hangt een bel, drie kleine geiteklokjes in een tros met een klepel in het midden en een kwast om aan te trekken.

Twee Nutsen als eten; misschien dat ik vanmiddag tot de Lech kom. Heel veel kraaien vergezellen me in de mist. Een boer rijdt op zondag met gier. Gekras in de mist. De trekkersporen hebben hele diepe voren getrokken. Midden op een erf lag een reusachtige platte berg van natte, vieze suikerbieten.

Angerhof: ik ben verkeerd gelopen. Vanuit verschillende dorpen in de mist tegelijk zondagsgebeier, de kerk zal nu wel beginnen. Nog altijd kraaien. 9 uur.

Mythische heuvels in de mist, ze zijn opgebouwd uit suikerbieten langs het akkerpad. Een hese hond. Ik denk aan Sachrang (het dorp van Herzogs jeugd, red.) als ik een stuk van een biet snij en opeet.

Werner Herzog (1942), Duitse filmregisseur; maakte een voettocht naar Parijs. Uit Over een voettocht door de kou. Vertaling Ronald Jonkers. Prometheus, 2006.

Meer over