Begint-ie nou al rond te vliegen?

'Niet normaal meer die Indurain. Die patat die hij zaterdag uitdeelde, dat was echt niet normaal meer. En dan zijn er nog mensen die beweren dat hij geen groot kampioen is....

Het peloton brak zaterdag op de Haute-Levée en daarna is Indurain gaan blazen. Na een tijdje ben ik eens bij Stephen Swart van Motorola langs gegaan om te vragen hoe het voor stond. Die jongen heeft zo'n ding in z'n oor en een microfoontje zodat hij kan praten met z'n maten en z'n ploegleider.

Zo wisten wij hoe Indurain te keer ging. Dan schrik je toch wel even. Normaal schijnt hij pas in de tweede helft van de Tour de boel te kraken. Nu klonk het angstig in het peloton: begint-ie nou al rond te vliegen?

Voor de tijdrit van vandaag waren er heel wat als de dood. Ik ook. Je vreest de lengte, de hitte en natuurlijk Indurain. Je moet echt stevig doorrijden, anders lig je er uit. Je geeft alles en dan maar hopen dat het genoeg is. Ik had nog nooit zo'n lange tijdrit gereden. Vreselijk, wat een kwelling. In het begin trek je je nog op aan al die aanmoedigingen van de mensen langs het parkoers, maar op het laatst helpt dat ook niet meer. Dan doet alles zo verschrikkelijk pijn.

Ik had de grootste moeite om m'n concentratie te bewaren. Soms viel ik even helemaal weg en dan sta je meteen stil. Da's schrikken. Dan moet je jezelf weer helemaal op gang trekken: shit, verdomme, fietsen man.

Honderdenachtenzestigste, pfff, niet zo best hè. Na vijftien kilometer kwam er al één voorbij denderen: Francis Moreau, een knappe tijdrijder, maar toch. Ik kon niet eens even aanpikken. Het was net alsof het parkoers alleen maar opliep. Nergens een stukje waar je even op adem kon komen. Het was in en uit het zadel, sleuren en stampen, echt afzien. Ik ben blij dat ik op m'n bed lig.

Vannacht ben ik er trouwens nog uit geweest. Om half vier staat die Nijdam ineens aan m'n voeteneind. Jelle had z'n bed onder het raam geschoven en ineens vliegen bij de buren een paar klinkers door de ruiten. Wij dachten dat het hier was, dus we schrokken ons dood. Ik was in dromenland, helemaal van de planeet en ineens was ik klaarwakker.

Jelle en ik stonden als een paar angsthazen naast elkaar te beven. Nee, we zijn er niet achteraan gegaan. Het was ook niet voor ons bedoeld. Gewoon een paar zatten die voorbij kwamen. Maar een half uur nadat het gebeurd was, had ik nog pijn in m'n buik van de schrik. Wat een sensatie. Zo is er elke dag wel iets. Je maakt wat mee man, in zo'n Tour.

Jaap Visser

Meer over