Beetje zuur

Dat hebben we toch maar weer overleefd. De zure regen is weg, de bossen en standbeelden hebben het doorstaan. Allemaal dankzij daadkrachtig ingrijpen van onze kloeke overheid, stelde deze week een rapport van het Planbureau voor de Leefomgeving. Want laat er geen misverstand over bestaan: het probleem was er echt, en de maatregelen ertegen zijn 'een voorbeeld van effectief milieubeleid', roffelt de overheid zichzelf op de borst. Zonder de politiek hadden we geen bomen meer gehad en waren we duizend doden gestorven.

Dat is makkelijk gezegd. Al in de jaren tachtig ontdekten wetenschappers dat het met die dode bossen door zure regen best meeviel. De iconisch geworden ontbladerde bomen, bekend van de foto's, waren een plaatselijk geval in Tsjechië. En toen onderzoekers bomen experimenteel besprenkelden met zuur water, bleven ze gewoon leven. Intussen ontdekten anderen dat de meeste verzurende luchtverontreiniging niet neerdaalt als regen, maar als droog stof, en dat de Nederlandse zandgrond best een stootje kan hebben.


Maar het land was al in rep en roer. Milieudefensie jammerde dat 90 procent van de bossen was aangetast, milieuminister Ginjaar riep dat de Veluwe kaal zou worden, zijn opvolger Winsemius gebruikte de Tsjechische bomen in een postercampagne, en milieuminister Nijpels beweerde dat nog maar 20 procent van de bossen was te redden.


Zure regen was toen al op zijn retour. Vanzelf. Al zeker tien jaar. Doordat we overgingen van kolen op aardgas, doordat de industrie zuiniger werd, door andere maatregelen die toevallig ook de verzuring verminderden. Met die trotse overheid van ons is het toch een beetje als de muis en de olifant die over het bruggetje lopen: 'Wat stampen we hard, hè?', zegt de muis.


Intussen motregent het nog steeds zuur, op een niveau vergelijkbaar met dat van voor 1950. Veel korstmossen, paddenstoelen, vogels en planten lijden eronder. Maar slechts weinigen die dat weten. De zure regen is immers bedwongen. Iets van vroeger. Dankzij het doortastende optreden van de overheid. Na het zuur komt het zoet.


Toch een beetje zuur dat politici en media bij milieuproblemen maar twee standen hebben - die van apocalyptische paniek, en die van algeheel stilzwijgen.


Meer over