Beerta

Gisteren viel er geen sneeuw. Het KNMI zat er dus naast. Nu krijgen we het vandaag, maar het begint met regen....

Wat een formulering!

Maar je zult zien dat ik weer net ergens ben waar de sneeuw niet blijft liggen, of zelfs helemaal niet valt. Die kans is er namelijk ook, al wil het KNMI er niet de nadruk op vestigen. De Bilt wil in verband met het 150-jarige jubileum natuurlijk een mooi pak sneeuw.

Wachten op sneeuw is een zinloze bezigheid. Toch heb ik er gisteren een deel van de dag mee doorgebracht. Ik wist niet dat het kon, maar je kunt via allerlei webcams het land in de gaten houden. Live beelden uit Scheveningen, Blokzijl, Heemstede, Krommenie, Wageningen, Barendrecht, Grouw, Gouda, noem maar op. Overal wonen mensen die een cameraatje achter hun zolderraam hebben staan en de beelden daarvan 24 uur per dag doorgeven.

Een mooie webcam bevindt zich aan de rand van Veenendaal. Hij staat gericht op de Prattenburgse berg (een deel van de Utrechtse heuvelrug). Het beeld bestaat uit veel bos, met vaag een oude villa – op de een of andere manier doet het aan de kunst van Armando denken; alsof er ieder moment Duitse soldaten uit de bosrand kunnen komen. Boven de bosrand de lucht; die was op de momenten dat ik Veenendaal aandeed (12.58 uur, 13.18 uur, 14.32 uur, 15.57 uur, 16.14 uur) vooral grijs, met hier en daar een licht streepje, niet veel soeps.

De mooiste camera staat in Beerta, een dorp niet ver van Winschoten en Finsterwolde, waar volgens de overlevering de CPN haar wapens had opgeslagen voor het geval de revolutie los zou breken.

Behalve van de lucht, zendt de camera ook beelden uit van een tuintje met twee strakke heggen, een pad van klinkers, een perk met twee tuinkabouters, een klein platje met een vogelhuisje en een gazon met een grote, witte paal, het weerstation. De tuin word begrensd door een weiland, en voorbij het weiland ligt een straat van Beerta; kale bomen, kale, kleine, bakstenen huizen.

Ach, Beerta!

Nadat ik bij Veenendaal aan Armando had gedacht, kwam ik nu op Bas Jan Ader, de conceptuele kunstenaar die in 1975 verdween toen hij met een klein zeilbootje de Atlantische Oceaan overstak.

Die tocht was overigens een kunstwerk, net als die keer dat Ader met de fiets een Amsterdamse gracht in reed en de film die hij maakte waarin alleen maar te zien is hoe hij hartverscheurend huilt; I'm too sad to tell you heet die film en hij zou eens uitgezonden moeten worden.

Hij kwam uit Beerta, Bas Jan Ader, of eigenlijk uit Nieuw-Beerta dat iets verderop ligt. Zijn vader was daar dominee en verzetsheld; hij verborg joden uit Winschoten in zijn kerk en werd door de bezetter gefusilleerd. Het is dat ik het toevallig weet, anders had ik er niet aan gedacht toen ik via die webcam naar een desolaat stukje Beerta keek. Ook daar viel trouwens de hele middag geen sneeuw, vandaag weer kijken dus – ik heb de webcam alvast in de favorieten van mijn browser gezet.

Meer over