reportage

Basisschool De Kleine Dichter is eindelijk weer open: ‘Die stralende gezichtjes, daar doen we het voor’

Wie om kwart over 8 op maandagochtend een blik werpt op het plein van basisschool De Kleine Dichter in Utrecht, treft een onaangetast wit canvas van sneeuw aan. Een uur later is daar niks meer van over. Na zes weken dicht te zijn geweest gaat de school weer open.

Vincent uit groep 3 zwaait naar zijn moeder op de eerste schooldag na de lockdown. Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant
Vincent uit groep 3 zwaait naar zijn moeder op de eerste schooldag na de lockdown.Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Talloze skipakjes, sjaals en handschoenen in alle kleuren van de regenboog waggelen langzaam door de sneeuw en snijdende wind richting hun favoriete juffen en meesters. Aan de gezichten van de kinderen is nog niet af te lezen of ze er zin in hebben: de sjaals en mutsen bedekken het grootste deel van hun gelaat en onthullen enkel de knalrode neusjes. Maar het versnelde looptempo en de enthousiaste kreten naarmate ze hun klasgenoten weer zien verraadt al gauw hun blijdschap - de kinderen mogen eindelijk weer naar school.

Houten sleeën worden tot de ingang meegesleurd, hier en daar wordt nog vlug een sneeuwbal gegooid en papa’s en mama’s nemen zwaaiend van een afstandje afscheid - verder mogen ze niet komen.

In de gangen van de Utrechtse basisschool smelten de hopen meegenomen sneeuw tot plasjes water terwijl de leerlingen worstelen met hun ritsen - ‘je moet wel eerst je handschoenen uitdoen’ - en de klas inrennen.

Maandag ging een groot aantal basisscholen en kinderopvanglocaties weer open, nadat ze half december de deuren sloten voor fysiek onderwijs wegens het coronavirus. Sommige basisscholen bleven nog dicht omdat docenten hun scholen niet konden bereiken wegens het slechte winterweer.

Dolblij

Op De Kleine Dichter zijn ze dolblij dat ze eindelijk weer open zijn. ‘De school voelt niet hetzelfde zonder de kinderen erin.’ Directeur Annemieke Teune haalt opgelucht adem terwijl ze de laatste paar kinderen de klas in ziet verdwijnen en de herrie van de chaotische ochtend is geluwd.

Toch is het niet helemaal zoals vroeger: ‘Het is lastig om je aan álle richtlijnen te houden. Er werd ons bijvoorbeeld het advies gegeven om alle groepen apart buiten te laten spelen. Als we dat zouden doen, zijn we nog tot vanavond laat bezig. Zulke ideeën staan misschien goed op papier, maar werken niet.’

Het Ministerie van Onderwijs publiceerde een document met richtlijnen voor de heropening van alle scholen. Hierin wordt ook het principe van ‘cohortering’ geadviseerd: het onderscheiden van klassen in kleine groepjes, om het contact te minimaliseren. Niet te doen, vindt Teune. ‘In het begin gaat dat goed, maar probeer maar eens een klas vol jonge kinderen continu in hun groepje te houden.’ Plotseling klinkt het geluid van dertig kinderen die in volle borst Lang Zal Ze Leven zingen. Er wordt geklapt, geschreeuwd, gestampvoet. ‘Zoiets hou je toch niet tegen?’, lacht Teune.

Het is pauze. Terwijl de kinderen van groep 4 de klas uitlopen en bij het jassenrek over elkaar heen buitelen om hun spullen te pakken, leunt Juf Annelies uit de deuropening. Ze zucht. De Kleine Dichter heeft een wandelsysteem opgesteld voor alle ‘bubbels’ van de school. Groep 1 en 2 zijn een bubbel, groep 3 en 4 zijn een bubbel, enzovoort. Dat moet het contact met kinderen uit andere klassen minimaliseren. Toch rent - aan lopen doen de kinderen niet - er af en toe een leerling weer naar binnen: handschoenen vergeten, veters moeten nog gestrikt worden, verkeerde muts gepakt. ‘Dit bedoel ik’, zegt Teune. ‘Zo gaat het eenmaal op een basisschool.’

Snot

Het mag dan moeilijk zijn om alle richtlijnen te volgen, streng is De Kleine Dichter wel. ‘Vanochtend hebben we een meisje moeten wegsturen. Ze was helemaal overstuur - ze had zo naar deze dag uitgekeken. Maar haar hele gezichtje was bedekt met snot, ze was overduidelijk verkouden. Dan moeten we streng zijn - het laatste wat ik wil is dat ik een hele klas naar huis moet sturen.’

Ook de school heeft zich verheugd op deze maandag. Natuurlijk was het een heel gedoe om alles regelen te regelen, met ook nog eens de sneeuwstorm erbij. ‘Maar dat de kinderen er weer zijn, maakt ons gelukkig.’ Teune maakte zich weleens zorgen over ‘haar’ kinderen. ‘Je hoopt dat het goed gaat, dat onderwijs thuis. De kwetsbare kinderen uit onze klassen lieten we wel twee of drie dagen per week naar school komen - we vonden het belangrijk om hen te helpen.’

Alle ramen in de klaslokalen staan tijdens de pauze open, zodat er even gelucht kan worden. Overal op de muren zijn tekeningen geplakt, van de leerlingen maar ook enkele van de docenten. Veel met dezelfde boodschap: we hebben jullie gemist. ‘We hebben ze ook echt gemist,’ vertelt Teune. ‘Het was niet hetzelfde om ze online les te geven, of alleen sommige kinderen in de noodopvang te zien. Die stralende gezichtjes nu ze weer terug zijn: daar doen we het voor.’

In de lerarenkamer ligt een groot bord op de eettafel. Een van de leerlingen uit groep 2 heeft letterkoekjes gemaakt voor de meesters en juffen. De met hagelslag bedekte koekjes spellen: ‘Bedankt voor de thuisschool en de noodopvang. Toppers.’

Lees ook

De basisscholen gaan weer open, is chaos het gevolg?

Dringend advies aan basisscholen: leerlingen in groepjes opdelen en pauzes spreiden.

Meer over