Bar

Na lezing van zijn column 'Een noodsituatie' (CaMu, 18 september) besefte ik ineens weer hoe intens dankbaar ik ben voor de tweedagelijkse bijdrage van Jan Mulder in de Volkskrant....

Zwolle Jan Albarda

Het zijn inderdaad barre tijden als je bij het argeloos openslaan van de Volkskrant ineens kunt worden geconfronteerd met een artikel zoals dat over Paul Gerbrands en zijn Club van tien miljoen (Voorkant, 17 september). Vroeger werden lieden met dit soort 'dubieuze' - want afwijkend van de algemeen aanvaarde standaardopinie - meningen door de vaderlandse media eensgezind doodgezwegen, hetgeen wel zo rustig was. En als zij al aan het woord werden gelaten, dan was dat gelukkig uitsluitend tot vermaak van de lezer, die na lezing van het betreffende artikel meewarig het hoofd kon schudden, en met een goed gevoel van herbevestigd moreel superioriteitsbesef de krant terzijde kon leggen. Om ieder misverstand te voorkomen voorzag de schrijver zijn artikel nog van enkele niet te missen suggestieve opmerkingen richting zijn onderwerp, waardoor het voor iedere lezer ogenblikkelijk duidelijk was dat we hier te maken hadden met een soort dorpsgek wiens woorden vooral niet serieus dienden te worden genomen.

Maar helaas, het is 2003 en de tijden zijn veranderd. Vandaag de dag word je als Volkskrantlezer, zonder bijgaand commentaar en dus geheel 'onbeschermd' overgeleverd aan de inzichten van mensen als Gerbrands. Zelfs enige zachte doch dwingende leiding van de lezer, in de vorm van (om met Mulder te spreken) een 'opgetrokken wenkbrauw' kan er kennelijk niet meer van af. Waar gaat dit naartoe, zo vraag ik mij met Mulder af. Is het soms de bedoeling dat ik mij als Volkskrantlezer voortaan zelfstandig en zonder begeleiding een oordeel vorm over de in mijn krant weergegeven opinies? Ja, het zijn inderdaad duistere en verwarrende tijden.

Meer over