Barmans Late Night Show

Tom Barman, frontman van de band dEUS, is dit jaar talkshowhost op het IFFR. Geen vreemde keuze: cinema was zijn eerste liefde en hij werkt nu aan zijn tweede film.

Pauline Kleijer
Tom Barman Beeld Stefanie Grätz
Tom BarmanBeeld Stefanie Grätz

'Film was mijn eerste droom en dat is het nog altijd', zegt Tom Barman, frontman van de Vlaamse band dEUS en het dance-electroproject Magnus. Zo vreemd is het dus niet dat de zanger-gitarist én regisseur de talkshow IFFR Late Night gaat presenteren. Zeven keer zal hij in festivalcentrum De Doelen filmmakers en andere gasten aan de tand voelen.

Op het festival voelt Barman zich al thuis sinds hij er in 2001 zijn speelfilmdebuut Any Way the Wind Blows presenteerde op CineMart, de markt waar filmmakers en producenten hun projecten aan financiers proberen te koppelen. Sindsdien keerde hij regelmatig terug in Rotterdam. Vaste IFFR-gangers herinneren zich nog wel dat hij 's avonds laat plaatjes stond te draaien in de Stadsschouwburg; zo ongeveer tussen 2002 en 2007 kon hij op die plek worden gespot. En hij dook ook al vaak op in de talkshow, als sidekick van de toenmalige presentator Wilfried de Jong. 'Tussendoor liep ik dan rond en zag ik films. Ik heb een fijne band met het festival', concludeert Barman. 'Ik vind het heel vitaal en avontuurlijk.'

Tweede film

Na het sfeervolle grotestadsmozaïek Any Way the Wind Blows (2003) zette Barman, die op zijn 14de besloot dat hij regisseur wilde worden, zijn filmcarrière op een laag pitje. Maar inmiddels werkt hij aan zijn tweede film. Een strakke psychologische thriller gaat het worden: 'Engelstalig, met suspense en film noir-elementen.'

Zijn taak als talkshowgastheer komt daarom op het juiste moment: 'Films kijken gaat bij mij in perioden. Soms ligt het een tijdlang stil, maar als ik zelf met een film bezig ben, kijk ik heel veel; ik zit nu in een veelvraatperiode.'

'Ik heb een ruime smaak, die uiteenloopt van films van grote tot kleine regisseurs, van experimenteel tot mainstream. Werner Herzog is een held van mij, net als Roman Polanski en Louis Malle. Van de hedendaagse regisseurs vind ik ook James Gray heel goed. Ik moet wel zeggen: van die typische arthousefilms waarin minutenlang niets gebeurt, kunnen op mijn zenuwen werken. Al hebben ze ook hun charme.'

Twintig minuten

Ongeveer twintig minuten geeft de drukbezette Barman een film de kans om hem te overtuigen. 'Dan moet die mij wel te pakken hebben. Het leven is te kort om te verspillen.' Aan de andere kant: van slechte films steekt hij ook veel op. 'Daar heb ik een theorie over. Een film kan deprimerend slecht zijn, maar ook opbeurend slecht. In het eerste geval kun je er niet de vinger opleggen wat er precies niet geslaagd aan is. In het laatste geval zie je dat wel en denk je: zo ga ik dat zelf niet doen.'

Voor goede films geldt hetzelfde, legt Barman uit. 'Een deprimerend goede film is zó goed dat je weet: dat niveau ga ik nooit halen. En een opbeurend goede film is inspirerend.' Voor het aankomende festival moet Barman zich nog in het programma storten. 'Maar ik vind het nu al mooi dat ik in werelden ben gekomen waar ik normaal niet kom. Ik heb bijvoorbeeld de Nederlandse film Atlantic. gezien, over een Marokkaanse surfer, en het Australische Charlie's Country, over de aboriginals. Dat blijft toch het fijne van films, dat ze een realiteit tonen die je nog niet kent.'

IFFR Late Night, vrijdag 23/1 t/m donderdag 29/1, 22.00 - 23.00, de Doelen

Meer over