Banana Biz

De Grote Ontstressing woont op een onbewoond eiland waar je alles van je af kan laten spoelen tot het gemis van huis en haard weer begint te kriebelen....

Bart Deus

Choreograaf Arthur Rosenfeld weet met grote inventiviteit verbindingen te leggen tussen dagelijkse, herkenbare taferelen en dans. De gel die hij gebruikt is humor en relativering. Met zijn gezelschap Meekers schroomt hij niet het banale pontificaal in beeld te brengen. Zijn dansers storten zich met verve in allerlei rollen, en schieten moeiteloos in allerlei uitdossingen.

In En Toch Beweegt Het (2001) vloog Rosenfeld op brutale en associatieve wijze door de evolutie van mens en dier. Banana Biz is daarentegen een verhaal met begin en einde. Vliegtuig stort neer, toeristen spoelen aan, reisleiders Robinson en Vrijdag (hé waren dat niet de twee piloten?) vermaken en belazeren de boel. Toeristen laten zich niet kisten en vinden tenslotte een way out.

Op een of andere manier wordt het verhaaltje in deze voorstelling een keurslijf waaruit de dansers niet meer weg komen. Hoe lijp ze ook doen en hoe vet ook, de handel in vakantiedromen wordt lek geprikt. Op den duur leidt de grote hoeveelheid guitigheden tussen dames en heren, altijd gespeeld met veel gekir en seksegebonden clichés, aan overdaad.

Evergreens en oude latin klanken begeleiden de dansers op hun trip. Muziek die steevast commentaar krijgt in beweging en dans, soms onderdeel uitmaakt van de vertelling. Tammy Wynette zingt 'I'm sorry' en drie dames met ballontieten - op zichzelf bijzonder komisch en goed gedaan - verzoenen zich met de mannelijke tegenspelers na ze als honden te hebben behandeld.

Op een billboard, links op het toneel, staat een deel van Banana Eiland afgebeeld. Als zo'n ansichtkaart die nooit de vakantiebeleving zelf weet over te brengen. Banana Biz wil maar niet loskomen van dat platte vlak en valt in zijn eigen kuil: die van illustratieve attracties en toeristische instantbevrediging.

Wat lul je nou!

Door Het MUZtheater. Idee en regie Kees Jan Hundling. Vanaf 12 jaar. T/m begin april. www.muztheater.nl.

Wanna be famous? Wanna be rich? Het MUZtheater smijt met Wat lul je nou! de jonge kijker een ondubbelzinnig antwoord in het gezicht. Actrice Emmelie Zipson zet een - te - jong gekatapulteerde wannabe star op toneel die bepaald geen reclame is voor sterrendom en fortuin.

De vraag die de makers van Wat lul je nou! zich hebben gesteld is een hypothetische: wat is er te vinden achter de façade van een jonge megaster die louter uit glitter en pose lijkt opgebouwd. Die gapende leegte wordt beetje bij beetje zichtbaar bij het kittige, over zichzelf struikelende sterretje ME, dat Zipson met vaart neerzet. Bijgestaan door projecties op de achterwand waarop zo nu en dan een bekende radio-dj verschijnt om haar te interviewen. Verder veel grafische beelden die haar liedje - die ene hit - een clipwaardige uitstraling moeten geven.

Kees Jan Hundling heeft alle clichés over een jonge zang- en dansartieste gretig op een hoop geveegd, voorzien van een flinke dosis doelgroep-eigen vocabulaire. De beeldtechniek en het gebruik van een handycam (ME filmt zichzelf en ook haar publiek) voegen daar nog de nodige digitaliteit aan toe.

Grootste bezwaar blijft dat de platheid van het gegeven een dodelijke duidelijkheid met zich meebrengt. De hysterie van ME (het draait allemaal om mij), het mobiele gebel met dierbaren waarvoor ze geen tijd heeft. De interviewer die haar nerveus maakt met al dat gevraag over wie ze zelf nu eigenlijk is. Daarmee krijgt Wat lul je nou! een belerend toontje dat doorgaans juist aangenaam ontbreekt bij het werk van het MUZtheater.

Met haar dans- en zangkwaliteiten imponeert Zipson niet, wel met de onverschrokkenheid waarmee ze voor een zaal vol pubers de neuro-act van ME doorzet. Pas als de techniek geheel instort en ook de jonge, opgebrande vrouw achter ME kan worden opgeveegd, wordt het interessant. Helaas houdt daar de voorstelling op.

Meer over