Nieuws

Balende Nadine Visser na ‘fout’ in finale 100 meter horden: ‘Gemiste kans op een medaille’

Het ging goed tot horde zes. Toen maakte atlete Nadine Visser een foutje en dat kostte haar een medaille.

Nadine Visser in de finale van de 100 meter horden in Tokio. Links de winnares van het goud, Jasmine Camacho-Quinn uit Puerto Rico, in het midden de Amerikaanse Kendra Harrison, die zilver won. Beeld REUTERS
Nadine Visser in de finale van de 100 meter horden in Tokio. Links de winnares van het goud, Jasmine Camacho-Quinn uit Puerto Rico, in het midden de Amerikaanse Kendra Harrison, die zilver won.Beeld REUTERS

Er zit een fraaie stijgende lijn in de uitslagen van hordenloper Nadine Visser op grote internationale toernooien. Op de WK in 2017 in Londen was er op de 100 meter een zevende plek. Op de WK in 2019 in Doha was ze zesde. En op het allerhoogste podium, de Olympische Spelen, snelde ze maandagmorgen in Tokio naar de vijfde plaats, in 12,73. Jasmine Camacho-Quinn uit Puerto-Rico won in 12,37.

De verbetering in de statistiek liet de 26-jarige atleet uit Hoogkarspel, Noord-Holland na de race toch koud. Ze bleef enige tijd met een teleurgestelde uitdrukking op de baan zitten. Ze had op meer gerekend, ze maakte geen geheim van haar emotie. ‘Ik baal, het is 100 procent een gemiste kans op een medaille.’ De eindtijd was ruim boven haar Nederlands record van 12,62, gelopen in Doha. ‘Ik voelde me scherp en in vorm en had er alle vertrouwen in mijn snelste race ooit te lopen.’

Petsen in haar gezicht

Visser is zelden mild voor zichzelf, weet iedereen die met haar werkt. Ze verkoopt zichzelf geregeld voor de start petsen in het gezicht en op de armen op zichzelf op scherp te zetten. Half mei raakte ze geblesseerd aan de hamstrings tijdens de Harry Schulting Games in Vught, ze liep er wedstrijden ter voorbereiding door mis.

Het belette haar niet om in Tokio de uitersten op te zoeken. In de halve finale eindigde ze zondag slechts één honderdste boven haar eigen record, in een race waarover ze zelf na afloop ook nog al wat op zichzelf had aan te merken. ‘Het had nog wel wat sneller gemogen.’ Ze raakte het laatste hekje en viel bijna voorover in een poging de snelheid vast te houden.

In de finale vormde horde zes het struikelblok, zij het meer in figuurlijke zin. Volgens haar is dat vaker een kritiek punt. ‘Als ik goed in de race ben en snelheid heb, moet ik snel bewegen om afstand tot de horden te houden. Dat deed ik niet goed. Ik moest omhoog komen voor mijn sprong. Daardoor verloor ik te veel snelheid.’

Haperingen

Afgelopen zomer is er juist met trainer Bart Bennema hard gewerkt om dit soort haperingen te voorkomen. Ze moest voortaan zo’n vijftien centimeter eerder afzetten voor de horden. Zo voorkwam ze dat ze te weinig ruimte kreeg om op te veren. Ze landde ook nog eens sneller na de passage van de horden. Daardoor blijft de vaart er beter in.

Het betaalde zich uit: afgelopen winter in het Poolse Torun won ze de Europese titel op de 60 meter indoor in een Nederlands record van 7,77. Dat was een mondiaal beste jaartijd en betekende de prolongatie van het succes dat ze twee jaar eerder behaalde in Glasgow.

In de aanloop naar Tokio besloot ze voortaan ook met ander schoeisel te lopen, de superspikes voor de middellange afstand van Adidas. In tegenstelling tot fabrikanten als Nike, Puma en New Balance kan het merk ze voor de sprint nog niet leveren. Volgens Bennema heeft ze er baat bij.

Dat ze maandag de enige Europese atleet was in de finale, was nauwelijks een pleister op de wonde. ‘Dat mag dan speciaal zijn, maar het enige doel was toch een medaille. Het is best lastig om dit te verwerken.’

Nadine Visser baalt op de baan van het Olympisch Stadion in Tokio na de finale 100 meter horden. Beeld Pro Shots / Thomas Bakker
Nadine Visser baalt op de baan van het Olympisch Stadion in Tokio na de finale 100 meter horden.Beeld Pro Shots / Thomas Bakker
Meer over