Baldadige acties Ahmet Ögüt (2011)

STEFAN KUIPER

Eigenlijk bedrijft hij absurdisme, zegt de Turks-Nederlandse Ahmet Ögüt: 'Ik neem alledaagse dingen, die ik gebruik op een onalledaagse manier. Bind twee stoelen aan je benen vast en je hebt een paar schoenen; laat een bomontmantelingsrobot een konijn uit een zak trekken en het wordt een goochelaar; een zelfportret kun je ook gebruiken als boksbal.'

Het zijn baldadige acties en objecten, die een kleine schok bij de kijker teweegbrengen: 'De verbazing duurt nooit langer dan een paar seconden. Het hoeft ook niet langer te duren.'

Daarbij legt Ögüt (Diyarbakir, 1981) zichzelf geen beperkingen op. Hij gebruikt alle denkbare genres - satire, documentaire, fictieve geschiedenis. Alle denkbare media - film, schilderkunst, performance, installaties. En alle denkbare plekken: Sydney, Istanbul, Ljubljana, Berlijn. 'Sommige kunstenaars zitten elke dag op hun atelier. Ik zou dat niet kunnen en willen. Ik heb juist de afwisseling van verschillende landen en culturen nodig; de uitdaging om in een vreemde omgeving mijn weg te vinden. In mijn kunstwerken draait het om de relatie met de plek waar ze zijn ontstaan.'

Dat gold ook voor Guppy 13 vs OceanWave. A Bas Jan Ader Experience, het project waarmee Ögüt vorig jaar De VKBK won: een performance en video over de zeiltocht die de Nederlandse kunstenaar Bas Jan Ader in 1975 over de Atlantische Oceaan maakte en hem fataal werd - hij kwam nooit aan. Een riskante keuze, dacht Ögüt. 'Ader, wiens films ik waardeer om de ongebruikelijke combinatie van het ironische en romantische, is in Nederland een icoon. Veel mensen kennen zijn werk beter dan ik. Het voelde een beetje brutaal om daarmee aan de haal te gaan.'

Dat viel mee. Hij kreeg 10 duizend euro. Het leverde hem de nodige bekendheid buiten de gevestigde kunstwereld op (en een freelance-baantje als leraar aan het Dutch Art Institute in Arnhem) en deed hem beseffen niet langer een buitenstaander te zijn. 'Sinds de prijs is dat gevoel verdwenen. Ik ben nu echt een local.'

Verder, zegt hij met licht verontschuldigende glimlach, is er niet zo veel veranderd. Nog altijd maakt hij zijn reizen, nog altijd zijn er de kunstprojecten. Dit najaar zal hij artist in residence zijn bij Tate Modern in Londen, waar hij zijn Silent University zal lanceren, een kunstproject en school tegelijk, waar les wordt gegeven door zwijgende asielzoekers. Maar eerst is er nog Track, de kunstmanifestatie in Gent: daar reist hij de ochtend na het interview naartoe. Op zijn laptop toont Ögüt zijn bijdrage: een metershoge helium ballon in de vorm van een rotsblok (afkomstig van Magritte's schilderij Het slot in de Pyreneeën uit 1961), waarop een schaalmodel balanceert van het voormalige Gentse, communistische vakbondsgebouw Vooruit. De socialistische heilstaat verbeeld als luchtkasteel. Eigenlijk, zegt hij, zijn zijn werken ook een soort utopieën. Ze laten je meekijken met de blik van de kunstenaar. Al is het slechts voor een paar seconden.

Track in Gent is nog te zien t/m 16 september. track.be

undefined

Meer over