Column

Backpacken was vroeger helemaal niet beter

null Beeld Thinkstock
Beeld Thinkstock

Terwijl ik gisteren op een groot wit balkon stond dat een Japanse kunstenaar om de toren van de Oude Kerk in Amsterdam heeft gebouwd (en besefte dat dit de beste toeristische attractie was waar ik de hele zomer in ben geweest), zag ik beneden op de Wallen overal backpackers lopen. Met rolkoffers.

Ineens drong het tot mij door dat backpackers, dus jeugdige mensen met vies haar die de wereld rondreizen, helemaal geen backpackers meer zijn. Het komt nog maar zelden voor dat je zo'n jongen ziet met zo'n authentieke kunststoffen bult op zijn rug, waaraan een steelpannetje bengelt, een paar extreem gore slippers en een handdoek die intens naar vocht ruikt.

De backpackers hebben hun rugzakken afgedaan en ingeruild voor de rolkoffer. En groot gelijk hebben ze. Tenzij je een maandenlange voettocht door het Andesgebergte gaat maken, is een rugzak ontzettend onhandig. Backpackers zijn rolkofferaars geworden.

Ik dacht terug aan de jaren dat ik zelf nog met een rugzak reisde - ik geloof dat de koffer met wielen nog niet was uitgevonden, of ik was gewoon te dom om er een te kopen. Het voornaamste probleem met zo'n rugzak was dat je er altijd veel medereizigers pijn mee deed. Je had, ook na vier weken fulltime in de trein van Bari naar Turijn, namelijk niet door dat je rug met een meter verlengd was, en sloeg dus constant oude oma's recht in het gezicht met je grote harde rugzak.

Ook waren die rugzakken door hun vreemde formaat en de vele pannen, bergschoenen en gasfornuisjes die er los aan bungelden, altijd moeilijk op te bergen in treinen en bussen, waardoor je vaak zelf onder je eigen rugzak moest zitten, en dit was nog in de tijd dat ik zelf minder woog dan een volle rugzak.

De rugzak kreeg halverwege de vakantie ook altijd een zeer onwelriekend aura omdat hij de hele dag in aanraking was met twee zeer onwelriekende oksels. Onwelriekendheid hoort bij backpacken, dat is nou eenmaal zo, maar het leverde je wel een hoop boze blikken op van de oma's die je net ruw over hun linkeroor had gekrast bij het instappen.

Ik vraag me trouwens af of onwelriekendheid nog wel hoort bij het backpacken. Ik denk het eigenlijk niet. Het komt natuurlijk ook nooit meer voor dat je vanaf het station elf kilometer moet lopen, bezakt dus, naar de camping in Ventimiglia om daar aangekomen te horen dat hij vol is. Je kijkt gewoon op je iPhone op Zoover en dan zie je een hele leuke camping die een 8,7 heeft gekregen van 293 bezoekers, en die bel je dan even. Losjes leunend op het handvat van je trolleykoffer.

En nu moet ik gaan zeggen dat alles vroeger toch beter was, maar dat was dus gewoon niet zo.

Meer over