Babyspulletjes

ALS je aan kennissen probeert uit te leggen dat je ongehuwd zwangere dochter inwoont bij de ex van haar overleden minnaar, voel je je modern....

Eigenlijk ben ik het er niet mee eens dat alles brandnieuw moet zijn. Vroeger haakten we dekentjes en kochten we ledikantjes tweedehands. Nu hebben we toch de Via Via? Het punt is eigenlijk dat Lize, de ex van de overleden Pierre, steenrijk is en Yassie schandelijk verwent. De mooiste commode heeft ze in huis gehaald. Antieke, zijden dekentjes! Toen ik langskwam met m'n eerste zelfgemaakte dekentjes zag ik dat m'n bijdrage povertjes afstak bij al die luxe. Maar wat heeft Lize nou te maken met Yassie's kind? Worden wij niet de grootouders? Een wedstrijd met zo'n mens dat je dochter inpalmt is eigenlijk te dwaas voor woorden en voor onze portemonnee.

Tot mijn schrik wordt Yassie in de babywinkel zo zorgeloos verliefd op een stoeltje van ruim vierhonderd piek, dat ik niet meer zie hoe er ook nog een ledikantje af kan.

'Kijk', zeg ik tegen Yassie. Ik wijs op een simpel, lief stoeltje van honderdtwintig gulden en Yassie krijgt tranen in haar ogen. Iedereen wil toch het beste voor zijn baby? Is haar kindje geen mooie spulletjes waard? Lize had haar al gewaarschuwd dat ze niet te veel moest verwachten. Lize had gezegd...

'Wat Lize?', roep ik boos. En nou durf ik niet meer naar huis, want hoe vertel ik Flip dat ik moest kiezen: of de bankrekening waanzinnig laten slinken, of onze Yassie voorgoed van ons vervreemden met een flinke portie gezond verstand? Wat doe je in zo'n geval?

Je doet het fout.

Meer over