Baby is weer dood, nu echt

Als het gezonde been wordt geamputeerd, als een rolletje verbandgaas of een operatieschaar in de dichtgenaaide buik achterblijven, als de Eerste Hulp niet kan helpen vanwege spijbelende dokters of ontbrekende apparatuur, kortom, als de gezondheidszorg de gezonden ziek maakt en de zieken nog zieker, dan gebruiken de Italianen een nieuw...

Het jongste voorbeeld van zo'n misstand komt uit het San Camillo-ziekenhuis in Rome. Daar beviel vorige week een vrouw na een zwangerschap van slechts 25 weken. Het kindje was 650 gram licht. De medici merkten geen levensteken. Voor het doopsel moest het snel een naam krijgen: Francesca. Het lichaampje bleef nog vier of vijf uur op de afdeling voor observatie.

Daarna werd het in een zak gestopt en meegegeven aan de beambten van het lijkenhuisje om te worden gekist. Die waren in de morgue in de weer toen ze uit de zak zachte kreetjes hoorden komen. Het dode kindje was aan het huilen. Even later lag Francesca in een couveuse, maar kostbare uren waren verloren gegaan.

De blijdschap van de ouders heeft kort geduurd. Zeventig uur na haar geboorte is Franceska opnieuw gestorven, maar nu echt. De artsenzwijgen of bagatelliseren. In een verklaring werd het aantal weken dat Francesca's moeder zwanger was, teruggebracht tot 23, want dan is de overlevingskans miniem.

Een bevalling na een zwangerschap van minder dan 28 weken, zei een van de artsen, is geen geboorte, maar een abortus. De overlevingskansen in dergelijke gevallen zijn 5 procent. Andere artsen spreken dat tegen.

Volgens hen komt het vaker voor dat kinderen die zo vroeg worden geboren, ten onrechte dood worden verklaard. Het kan zijn dat de hartslag niet wordt opgemerkt omdat er een tussenpoos van zelfs twintig seconden tussen iedere klop kan zijn.

Francesca's ouders werd een nieuwe wreedheid niet bespaard. Ze kregen het lijkje van hun kindje niet overgedragen. Dat gebeurt pas nadat op last van justitie lijkschouwing is gepleegd. Eén arts is inmiddels door het ziekenhuis geschorst. Sommige dokters spreken over abortus, anderen over schijndood of een wonder. Maar buiten het ziekenhuis spreekt iedereen maar over één ding: malasanità.

Jan van der Putten

Meer over