Aziatische lessen

Als er aspect is van het klassieke muziekmaken waarbij het Westen iets lijkt te hebben opgestoken van Azidan is het de toonvorming....

Of dat nu een directe invloed is van de vele Aziatische concoursdeelnemers, of dat het net zo ongemerkt gaat als met de Aziatische lijnen en technieken in Fords en Opels, feit is dat ook het Westerse klankideaal zich beweegt naar het tegendeel van alles wat wollig is, zwoel of zwemmerig.

Het spel van Jonathan Biss (23), leerling van Leon Fleisher in Philadelphia, is een schoolvoorbeeld. Het is spits en to the point, om in Amerikaanse termen te blijven. Snel, fel en nauwkeurig gearticuleerd, zonder overdreven agressief te wezen. Gevoegd bij een onstuimig temperament, levert dat fascinerende pianistiek op, zoals ze ook weten in de Rotterdamse Doelen, waar Biss vorige week twee keer optrad in een Beethovenfestival.

Beethoven speelt hij ook op zijn eerste cd: de Fantasie in G en de Appassionata. In de Fantasie is Biss op zijn best. Het is een van Beethovens grilligste staaltjes van gestolde improvisatiekunst, en de Amerikaan weet er alles in te leggen wat hij in huis heeft, genietend van de bruuske afwisseling van flitsend passagewerk en bezonken akkoordenspel. Ook in Schumanns Davidsbrte weet Biss waar het contrast zit tussen Heartfelt ('innig') en 'sehr rasch'. Hij zou wat kunnen bijleren van klavierdichteressen als Argerich of Pires, maar in het kader van EMI's Debut Series is dit een indrukwekkende aflevering.

Meer over