Avant-gardistisch het huwelijk in

Het taboe op trouwen is opgeheven. Moest je je vijftien jaar geleden nog verdedigen als je wél ging trouwen, vandaag de dag moet je ouderwets verantwoording afleggen als je dat niet doet....

Toch onderscheidt de trendy nineties-bruid zich wel van haar voorgangsters. En van de grote grijze massa trouwens. Die massa treedt in het huwelijk in een crèmekleurige lange jurk. Een japon met een strak lijfje van bewerkte stof, met een rond gesneden decolleté en een lage schouderpartij of blote schouders. Vanaf de taille staat het ding vervolgens uit als een kingsize petticoat; op de grond haalt de berg doorzichtige rokken een diameter van anderhalve meter. Kosten: zeker twee mille.

Zo'n jurk trek je als trendy bruid dus niet aan. Als zich dan eindelijk eens de gelegenheid voordoet een dergelijk bedrag uit te geven aan één kledingstuk, kan er net zo goed een unieke creatie worden aangeschaft. Liefst speciaal voor deze ene bruid ontworpen en met de hand gemaakt.

Nu trouwen weer moet, richten juist niet-conventionele kledingontwerpers en -makers zich op het vervaardigen van bruidskleding. Links en rechts duiken winkels op waar aankomende bruiden hun heil zoeken als het 'gewone' bruidshuis hun niets aantrekkelijks te bieden heeft. Vaak blijken het iets oudere bruiden te zijn, die de dertig naderen of al (lang) zijn gepasseerd. En vrouwen die al eerder getrouwd zijn geweest en in de herkansing niet weer in zo'n witte wolk willen lopen.

Veel bruiden kloppen bij een ontwerper aan met twee wensen. Ten eerste hebben ze vaak een gericht idee over hoe de jurk er grofweg uit moet zien. En ten tweede hebben de meeste vrouwen - mooi of lelijk, dik of dun - een vernietigend oordeel over een onderdeel van hun lichaam dat verhuld dient te worden. Het te maken kledingstuk moet vooral de positieve punten benadrukken.

Van vrouwen die binnenkomen met een ontwerptekening, een foto uit een tijdschrift of een soortgelijk vastomlijnd plan, worden ontwerpers doorgaans niet vrolijk. Vaak blijkt het idee veel te lijken op de standaardjurken die gewone bruidshuizen verkopen. Een ontwerpster als Karlijn Vriens, werkend in Studio Chazo aan de Brouwersgracht in Amsterdam, stuurt zulke klanten door naar winkels die dat soort modellen in de collectie hebben zitten. Niet uit gemakzucht, maar omdat ze de klant en zichzelf de moeite wil besparen iets te ontwerpen dat al bestaat.

Samen met de klant werkt Vriens een aantal fotoboeken door, zodat duidelijk wordt welke kant de bruid op wil. Aan de hand van zo'n voorgesprek wordt stof gekozen en maakt zij vervolgens een ontwerp. Vriens probeert, uitgaande van de uitstraling van de vrouw, het beste uit zo'n persoon te halen, te benadrukken en te verfraaien. 'De mensen beginnen in te zien dat het leuker is 'als zichzelf' te trouwen, in plaats van in een droom-metamorfose die niet in deze tijd past.'

Vriens ontwerpen doen jaren-twintig-achtig aan. Je ziet er Marlène Dietrich zo in wegzweven. Veel sluike lange rokken, sjaalkragen en rijtjes petieterige knoopjes met een stoffen lusje bij wijze van knoopsgat. Alles in opvallend delicate stoffen, van transparant tot verfijnde kant. Ze is trots op haar werk: 'Als iemand 3500 gulden voor een jurk betaalt, moet ie er ook binnenstebuiten goed uitzien. Dan moet hij goed in elkaar zitten, perfect gevoerd zijn, en op maat gemaakt.' Haar goedkoopste ontwerp kost drieduizend gulden.

Iets avant-gardistischer is de bruidskleding van Bride Side/Night Side, kledingontwerpers aan de Weteringschans in Amsterdam. Zij zoeken het graag in het ludieke. Als voorbeeld hangt in de winkel een jurk met daarop een hele rits op stof afgedrukte foto's van momenten uit het leven van de bruid, ingelijst in gouden kantjes. Een foto van de bruid als kind, en half verscheurde met de vorige liefde erop. Jurken worden ook versierd met strengen kleine lampjes erin of met bloeiende bloemen op borsthoogte.

De Bride Side-ontwerpsters benadrukken dat de jurken in de winkel dienen als inspiratiebron, maar dat het uitdrukkelijk de bedoeling is dat iedere klant uiteindelijk met een speciaal voor haar ontworpen jurk naar huis gaat. Hun handelsmerk is de belijning. Die doet het meest denken aan de klokkende randen van tere bloemblaadjes. De randen komen in de halslijn, in de split van de rok en in strikken en sierstroken steeds terug. Een eenvoudige jurk komt op tweeduizend gulden maar de meeste zijn duurder.

Bij Link Atelier aan de Prinsengracht in Amsterdam kloppen geregeld vrouwen aan die weliswaar een jurk zoeken om in te trouwen, maar het ding mag niet de uitstraling hebben van een trouwjurk. Bij Link mogen de klanten ook best een gericht idee in het hoofd hebben, als zij er dan maar naar eigen inzicht een jurk van mogen maken. Liefst sober van snit, met niet te veel tierlantijnen. Hier weten ze ook goed raad met zwangere bruiden, en schrikken ze niet als iemand in een groene jurk of in een rode fluwelen minirok wil trouwen. Exclusief de stof kost een jurk bij Link op z'n minst 1750 gulden.

Traditioneler van aanpak en ontwerp is Modestudio Dorien David, met vestigingen in Rotterdam en Amsterdam. Daar kan de klant een model kiezen uit de vaste collectie. De kracht van deze winkel zit hem in de mogelijkheid te variëren. Bijvoorbeeld een topje van het ene ontwerp gecombineerd met een rok of een broek van een ander ontwerp, en vervolgens een doorzichtige jas over het geheel. Het verschil met het gewone bruidshuis is dat de modellen een stuk gewaagder zijn. Zo biedt de collectie een jurk in drie verlopende kleuren bordeauxrode zijde met een zwarte onderrok eronder. Op dit adres kan een bruid zich al voor duizend gulden in de kleren steken.

In de huidige alternatieve bruidsjurkenmode is een aantal lijnen te ontdekken. Echt trendsettend zijn de ontwerpen met opzet niet: deze mode is trendvolgend. Al te vooruitstrevende ontwerpen blijven in de winkel hangen tot de trend in de reguliere mode heeft doorgezet.

Vandaar dat doorkijk en bloot pas nu zijn doorgedrongen in de bruidsmode. Veel minirokken dus, met daar overheen een transparante lange rok met split. Bij vrouwen die het wat postuur betreft kunnen hebben, is de blote buik tussen kort topje en minirok of -broek in trek. Al dan niet met een lange doorschijnende jas of wikkelrok erover. Die kan 's avonds, als het feestgedruis losbarst, lekker uit.

Mieke Zijlmans

Meer over