Autodrop in het Fins

Ik doe het niet, mij krijgen ze niet, denk je al een paar weken, tot ze zelfs naast je op de 8-uur-bank - Het Journaal - beginnen te informeren wat er dan eigenlijk te zien is bij die Ster op Internet....

MARTIJN VAN CALMTHOUT

Dus probeer je nog, dat dat wel even sneller gezegd dan gedaan is, hoor. Dat je een account bij een provider moet nemen, met een SLIP-verbinding natuurlijk, en een modem aanschaffen. Waarna je de software installeert en via FTP een W3-browser kunt downloaden, liefst de nieuwe Netscape 1.1, en dat je dan, als dat allemaal is gelukt en dat kan ook nogal es wat voeten in de aarde hebben, dat je dan dus dat www-punt-enzovoorts intikt en er dan Freedent en Nieuwe Rover op je scherm verschijnt. Althans dat vermoed je. Nog vragen?

Huhuh, heet het glazig, is er nou wat te zien of niet? En dus doe je het wel, krijgen ze je uiteindelijk toch. Onder protest, er zijn immers grenzen.

Want ze mogen dan hele middenbermen volgeplempt hebben met huizenhoge reclameborden, lantaarnpalen behangen met opera's en rondtrekkende circussen en de topfilms zonder opzichtige pakjes sigaretten de facto verboden, da's toch allemaal anders. Omdat je nu eenmaal die IJ-tunnel door moet, omdat je nu eenmaal graag wat licht in het duister hebt, en die film nu eenmaal toch zien wilt, daarom laat je het maar over je heenkomen. Welbeschouwd zie je het nauwelijks meer.

En nu dan reclame ophalen? Het is alsof je naar het oud papier fietst om nog wat meer krantjes van Kruidvat en flyers van de BuurtSuper te halen. De kinderen doen dat rond Sinterklaas, als de folders zelf plaatjesboeken worden. Maar gewoon in mei? Gewoon de Ster?

Niet veel soeps, meld je na tien minuten alweer beneden. Loekie en dat ettertje van een muisbeest en de rest van die o zo geanimeerde familie, hoe ze heten en wanneer ze geboren zijn. Plus wat mededelingen voor adverteerders. Waar je terecht kunt voor hun kleine en hun grote boodschap. Wat dat kost. De herkomst van al die quasiklassieke deuntjes. En de top-10 van spotjes en adverteerders, deze week, maand, jaar.

Wat, begin je na enkele oogopslagen te denken, heb ik daar als eenvoudig televisieslachtoffer mee te maken? Als ik Ster aanklik wil in reclame, ja? Spektakel! Bewegende beelden, stereogeluid, knallende kleur, superaanbiedingen! Meer, kortom, dan de televisie kan. En persoonlijker.

Zo van: U wilt het spotje voor Autodrop in het Fins, met een zachtgroene achtergrond en Beethoven-tune? Wordt geregeld. Met Jeremy Irons of met André van Duin? En zo van: trouwens, als we u toch hebben, wat vindt u nou eigenlijk van ons geinige spotje? En van onze drop? Dat soort dingen, en een zak drop toe. Voor de moeite, port betaald, Hilversum.

Of nee, bedenk je nog net op tijd, laat die zak drop eigenlijk maar. Want dan willen ze natuurlijk je adres hebben, je huisadres althans, om achter de drop nog een berg reclamefolders aan te sturen en avond aan avond bureau Interview, goedenavond mag ik u even storen. Moet je toch ook niet aan denken.

Martijn van Calmthout

Meer over