Attila Marcel ****

Een bescheiden sprookje met gevoelige, kleine momenten.

KOMEDIE

****

Regie Sylvain Chomet

Met Guillaume Gouix, Anne Le Ny, Bernadette Lafont, Hélène Vincent

106 min., in 8 zalen

Dertiger Paul woont in Parijs bij zijn twee identiek geklede tantes. Wanneer zij de buurtbewoners dansles geven, speelt Paul verveeld de piano. Praten lukt niet meer: de dood van zijn ouders, overleden toen hij twee was, blokkeerde zijn ontwikkeling. Hij slaapwandelt door zijn leven.

Attila Marcel is de eerste speelfilm van Sylvain Chomet, die eerder met Les Triplettes de Belleville en L'Illusionniste twee expressief getekende animatiefilms maakte. De een over een eenzaam jongetje dat fietskampioen wil worden, de ander een melancholieke film over het alter-ego van komiek Jacques Tati.

De vertaling naar 'live action' levert een film op in de traditie van Jean-Pierre Jeunet (Amélie) en Michel Gondry (Eternal Sunshine of the Spotless Mind), met aandacht voor quasi-onbeduidende details in het leven van de hoofdpersoon (Pauls Chouquette-verslaving), leuke vondsten in het decor (een voordeur halverwege een trap) of mooie houtje-touwtje-droomsequenties (een strandscène met papieren meeuwen).

Die dromen worden aangewakkerd door de kruidenthee van zijn hippie-esque buurvrouw, die Paul wil helpen zijn emotionele blokkade op te heffen. Naast zijn spraakvermogen is Paul immers ook het merendeel van zijn geheugen kwijt.

Deze excentrieke dame geeft de film zijn focus. Ze zegt dingen als: 'Herinneringen zijn als vissen, verborgen in het water.' Het is geen bijzonder subtiel stukje tekst in een film die gaandeweg de vraag stelt welke herinneringen ons sinds onze geboorte hebben gemaakt tot wie we zijn - en hoe we feitelijk niemand zijn wanneer die herinneringen verdwijnen, maar het levert opnieuw gevoelige, kleine momenten op.

Attila Marcel ontpopt zich tot een bescheiden sprookje, inclusief gepast zoete finale.

undefined

Meer over