Atoms For Peace *****

Hier voelde je dat Atoms For Peace uit plezier werd geboren.

pop

Music Hall, Amsterdam. 7/7.

Je moet Atoms For Peace live ondergaan om je iets bij de curieuze combinatie te kunnen voorstellen: Thom Yorke (frontman van het Radiohead) en Flea (bassist van de Red Hot Chili Peppers) samen in een bandje. Het klinkt op voorhand een beetje als Sherlock Holmes en John Rambo die samen op missie moeten.

In de Amsterdamse Music Hall verdampte zondagavond alle twijfel tijdens een werkelijk fenomenaal eerste halfuur, met Before Your Very Eyes en Default (van het Atoms For Peace-album Amok) maar ook The Clock van Yorkes soloplaat The Eraser uit 2006. Atoms For Peace werd in 2009 door Yorke opgericht om dat album live te kunnen uitvoeren; pas daarna kwam er eigen materiaal.

Hard en helder was het bandgeluid, het elektronische substraat pulseerde, de percussie ratelde (glansrol voor de Braziliaan Mauro Refosco) en Yorke kronkelde als een slangenmens rond zijn microfoonstandaard, terwijl Flea achter zijn rug voorbij stuiterde als een opgevoerde Chuck Berry-robot die zich aan de duckwalk waagt.

Deinen. Dansen. Er was geen ontkomen aan.

Dat was een verrassing, want The Eraser en Amok zijn (hoe mooi ook) toch vooral 'moeilijke' studioplaten. Je stelt je er nou niet direct een opwindend dansfeest bij voor.

Dat het in de Music Hall wel zo uitpakte, versterkte de gedachte dat Atoms For Peace, het publiek nu pas de vitale groepsmuziek kan presenteren die Yorke voor ogen had: swingende, dansbare pop met een onderstroom van jazz en dub, electrorock feitelijk, maar dan met dikke klodders afrobeat erdoor. De Radiohead-rariteit Paperbag Writer en Rabbit In Your Headlights, de door Yorke gezongen UNKLE-hit uit 1998, pasten uitstekend in dat stramien.

Álle gespeelde songs pakten heftiger en intenser uit dan de studioversies, zodat je plotseling voelde wat het studiowerk nog niet voelbaar maakte: dat Atoms For Peace uit plezier werd geboren, door vijf gasten (Yorke, Flea, Refosco, Radiohead-producer Nigel Godrich en drummer Joey Waronker) die samen eens flink doorzakten en een liefde bleken te delen voor Femi Kuti.

Het optreden in Amsterdam was pas het tweede van de eerste echte 'AFP'-tournee die kon leunen op eigen groepsmateriaal, maar alles klopte eraan: het overrompelende geluid, de geweldig belichting, de muzikaliteit, de uitgelatenheid (wellicht versterkt door een dosis ouderwetse nervositeit die deze veteranen niet meer zo vaak voelen), maar tegelijk ook de hermetische setopbouw. Laat het tweede Atoms For Peace-album een écht bandalbum van vlees en bloed zijn, live ingespeeld door deze kliek.

undefined

Meer over