Assen blues ***

Assen blues is op een fijne manier persoonlijk, met hoofdrolspelers die ontroeren.

KARIN VERAART

Theater

Stichting Vraag/Nationale Toneel. Regie: Johan Doesburg. Tekst: Rob de Graaf. Spel: Ali Çifteci en Camilla Siegertsz

Deventer Schouwburg, 18/9. Nationaletoneel.nl

In het Drentse dorp Amen wonen 91 mensen (aldus Wikipedia) en behalve café De Amer kent het plaatsje geen voorzieningen. Maar, zo weten degenen die de voorstelling Assen blues hebben gezien, Amen heeft zeker zijn aantrekkelijke kanten. Van heinde en verre komt men hierheen voor een occasionnetje, te koop bij de middenklasse-Turk die je kunt vertrouwen: Mehmet.

En wat Amen ook heeft: een toneelvereniging met de kloeke naam Amen Speelt Samen - ASS voor de insiders, van wie Mehmet er één is. Dit alles weten we al vrij snel, want Mehmet is een opgewekte prater. In elk geval tegen de dame die hij tegenkomt op station Assen, Ronica, docent aan de Kunstacademie in Groningen.

Assen blues is een tekst die Rob de Graaf schreef naar aanleiding van een verzoek van Ali Çifteci, acteur (en theatermaker) bij onder meer het Nationale Toneel. Çifteci wilde naar verluidt niet een 'zoveelste' migrantenverhaal vertellen, maar een stuk dat zou gaan over ontheemding en vervreemding in brede zin. Bij De Graaf klopten ze bij de juiste aan: Assen blues is op een fijne manier persoonlijk, maar ook meer dan alleen dat.

Ronica is in veel opzichten het tegenovergestelde van Mehmet. Ze zegt aanvankelijk niet veel en een erg opgewekte indruk maakt ze ook niet. Zij wacht op de trein naar Groningen, terwijl voor hem Assen het eerste station is op weg naar Turkije, waar hij sinds zijn kindertijd niet meer is geweest. Al vrij snel proberen deze twee dolende zielen elkaar en zichzelf een beetje inzicht te geven in wat ze zoeken in dit leven.

Een wat minder overtuigend element in de voorstelling is, waarom deze mensen juist elkaar daarin vinden. Opposites attract? Of: lekker veilig, want toch niet meer dan voorbijgangers? Een enkele vage toespeling erop mist doel.

Afgezien daarvan zijn Camilla Siegertsz als Ronica en Çifteci als Mehmet elk op hun eigen manier ontroerend. Regisseur Johan Doesburg zet ze elk aan een kant van de speelvloer en laat ze mooi om elkaar heen draaien, voordat ze elk hun weg vervolgen.

Zij, die zich heeft voorgenomen dat ze heel goed alleen kan zijn in Assen nadat de liefde voor wie ze er naartoe was gegaan allang weer is vertrokken. Terug naar de Randstad waar ze vandaan kwam, is niet nodig. Bits is ze, zo niet bitter en ze kijkt wel heel vaak naar de rails.

En hij, van kleins af aan de buitenstaander, realiseert zich bij voorbaat dat hij het thuis niet vinden zal, ook in Turkije niet. Dat 'thuis' misschien wel überhaupt niet bestaat. Maar dat hij zich daardoor niet van de wijs laat brengen.

undefined

Meer over