Armstrong houdt peloton almaar in gijzeling

Je hebt Eddy Merckx niet meegemaakt en Miguel Indurain ook niet. Wat viel er dan te klagen? In de Tour de France deed iedereen dinsdag al het mogelijke om de pijn te verzachten....

Allemaal lieten ze zich jaar na jaar voor de gek houden door de Amerikaan. Ze lieten renners zeggen dat ze zichzelf sterker voelden dan alle voorgaande jaren en dat het deze keer spannender dan ooit zou worden.

Allianties werden gevormd, kopmannen voor een exorbitant bedrag getransformeerd tot luxe knechten en aanvalsplannen gesmeed. Alleen maar om te kunnen doen wat een zesvoudig winnaar deed. Maar de enige die altijd woord hield, was Armstrong zelf.

Alles bleef bij het oude in de Alpen. De dag begon zelfs traditioneel met een dopingverhaal in Le Monde . De Franse krant pakte uit met een verhaal van Armstrongs voormalige persoonlijke assistent, Mike Anderson, en liet hem nog eens vertellen welke vondst hij in het huis van de renner had gedaan (androstenine). En dat zijn oude vriend hem, nu ze zijn verwikkeld in een rechtzaak, zelfs ' s nachts opbelt om hem te bedreigen.

Anderson herhaalde dat hij er geen moment aan twijfelde dat de zesvoudig winnaar verboden middelen gebruikt om de Tour te winnen. Tevens deed hij uit de doeken hoe Armstrong ooit een dopingcontrole ontliep en wat in de ploeg de strikte afspraken waren over dokter Michele Ferrari, alias Schumi. 'Ik ben vastberaden de autoriteiten ervan te overtuigen dat Armstrong een bedrieger is', besloot Anderson zijn relaas.

De hoofdrolspeler nam er in de ochtend kennis van. Zijn advocaten zouden er wel raad mee weten. Het vuile werk is voor anderen, op de fiets.

Daar functioneerden zijn knechten, na een inzinking op dinsdag, als vanouds. Zelfs de tactiek was dezelfde gebleven. Iedereen wist wat er ging komen. Zogenaamde favorieten als Jan Ullrich, Alexander Vinokoerov, Levi Leipheimer, Floyd Landis en Ivan Basso hoefden niets anders te doen dan het wiel van Armstrong te volgen.

Maar vanaf de afdaling van de Cormet de Roselend tot en met de klim naar Courchevel knepen de knechten van Discovery Channel als vanouds iedereen de keel dicht, behalve die van hun kopman. In zijn dienst zijn ze tot alles in staat, zodra ze uit zijn schaduw stappen (Heras, Leipheimer, Landis) trappen ze in het luchtledige.

Alleen Alejandro Valverde, Francisco Mancebo en Mickael Rasmussen konden Armstrong volgen. Het was de enige reden om de Amerikaan niet definitief tot Tourwinnaar 2005 uit te roepen. Dat het liefst drie renners waren die hem bij konden houden, bood een sprankje hoop. In het verleden was dat er hooguit een. En in de sprint gaf de Amerikaan, die het geel weer overnam van Jens Voigt, zich ook verrassend snel gewonnen tegen Valverde.

Het zijn strohalmen waaraan de concurrentie zich na de eerste serieuze bergetappe nog aan wil vastklampen. Walter Godefroot, de manager van T-Mobile, leek als enige het hoofd in de schoot te werpen door te beweren dat hij 'vandaag nog niet eens de allerbeste Armstrong' had gezien. 'Zaterdag wilde ik geen harde conclusies trekken, vandaag kunnen we niet anders. De cijfers zeggen genoeg.'

Zijn ploeg had voor de start drie kopmannen en na tien dagen niet een meer. Vinokoerov, de hoop in bange dagen, hoefde niet eens aan aanvallen te denken. De Kazak deed zelfs wat hij anders nooit doet: hij capituleerde en verloor ruim vijf minuten. 'Maar ik zal nog aanvallen, dat beloof ik.' Het klonk bijna moedeloos.

De oorspronkelijke kopman Jan Ullrich en Andreas Klöden, tweede vorig jaar, deden het met een achterstand van 2.14 iets beter. 'Vier-, vijfhonderd meter kon ik in het spoor van Lance mee, toen vloog plotseling de duivel in mijn benen', aldus Ullrich, die zei last te hebben gehad van de twee valpartijen die hij sinds de start van de Tour had gehad.

Ook Basso had zijn excuus. Op de rustdag gaf de Italiaan toe een fout te hebben gemaakt door in een seizoen de Giro en de Tour te willen rijden. Dat klonk toen al niet als een renner die klaar was voor een machtswisseling.

Zijn ploegleider Bjarne Riis had hij het Armstrong zelfs gemakkelijk gemaakt. Riis zei na de ploegentijdrit, die Discovery moeizaam won, dat de Amerikaan alleen maar door een gelukje de gele trui had kunnen overnemen van CSC.

Het was precies wat Armstrong nodig had om zichzelf te motiveren. 'Hoe kan iemand dat zeggen over een zesvoudig Tourwinnaar? Het is niet respectvol, niet eerlijk en niet waar. Hij had beter moeten en vooral kunnen weten.'

Meer over