Armeni

Turkije wil graag aansluiting bij Europa maar zit op een aantal gebieden muurvast aan zijn eigen, minder democratisch verleden. Van een echte democratie is nog geen sprake, de overheid bepaalt te veel wat mag en niet mag, martelen door de politie komt vaak voor en mensenrechtenorganisaties wordt voortdurend het leven...

Wouter Bos stapt in zijn pleidooi voor Turkije (Forum, 18 maart) nogal gemakkelijk over deze zwakheden heen. Maar het stellen van concrete hoge eisen aan Ankara alvorens het land tot de Europese Unie toe te laten zou gewenst zijn. Wat de Koerden betreft zou Europa toch op zijn minst moeten weten hoe de Turkse regering zich haar relatie met hen voorstelt. Een regeling, welke dan ook, is noodzakelijk vTurkije de EU binnenstapt.

En dan is er nog een ander punt waarvan het belang West-Europesepolitici ten onrechte ontgaat, dat van de Armeni. Er wonen tegenwoordig niet veel meer van hen in Turkije. Ook is het waar dat de andere, grotere minderheid, die van de Koerden, zich in het verleden genadeloos ten opzichte van de Armeni gedragen heeft. We spreken dan over de afslachting van Armeni in Turkije tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Alweer zullen Westerse politici zich afvragen wat die vermoording van bijna een miljoen Armeni in 1915 in hemelsnaam met het huidige Turkije te maken heeft. Heel veel. Deze moordpartij kwam na een besluit van de Turkse regering om alle Armeni uit West-Turkije naar Syrif andere landen te deporteren. Dat gebeurde, mede door Turkse legeronderdelen, op meer dan barbaarse wijze.Maar de Turkse regering wenst tot de dag van vandaag geen verantwoordelijkheid voor deze misdaad op zich te nemen. Integendeel. De Turkse overheid en samenleving zullen echter moeten leren dat een belangrijk deel van democratisering eerlijkheid over het eigen verleden inhoudt. Wie de waarheid over zijn verleden niet aandurft, kan geen goed bondgenoot voor de toekomst zijn.

Meer over